Η ομορφιά του ποδοσφαίρου δεν είναι το αποτέλεσμα στο σκορ. Είναι ο στιγμή που η μπάλα, ακολουθώντας το χτύπημα, περνάει μέσα από την "νέα" κάτω από τη γραμμή. Είναι ο πάσος με το ποδιού που κανείς δεν περίμενε. Είναι η περιπέτεια των τριών αμυντικών υπό τα χειροκροτήματα του κοινού. Σε έναν κόσμο όπου όλα βασίζονται στα χρήματα και τις στατιστικές, η ομορφιά παραμένει το τελευταίο καταφύγιο των ρομαντικών. Τι είναι ο όμορφος ποδόσφαιρος; Γιατί κλαίμε όταν γκολαριστεί ο μη κατάλληλος γκολ; Ας το αναλύσουμε.

Το γκολ ως έργο τέχνης

Το γκολ είναι η κορύφωση. Αλλά όχι κάθε γκολ είναι όμορφο. Υπάρχουν βαρετά: το γκολ από τον ριμπάουντ, το γκολ από τον κόμβο όταν ο τερματοφύλακας έκανε λάθος. Και υπάρχουν — έργα τέχνης. Ο χτύπος μέσα από τον εαυτό σε πτώση (Τσιγκάνωφ, Ρούνι). Η περιπέτεια της ομάδας (Μαραντόνα, Μέσι). Ο χτύπος από 35 μέτρα στην "νέα" (Ρομπέρτο Κάρλος, Ιμπραήμοβιτς). Η ομορφιά του γκολ στην απρόβλεπτη, στην τεχνική δυσκολία, στην πιθανότητα κινδύνου. Ο αγώνας μπορεί να είναι βαρετός, αλλά ένα γκολ τον κάνει μύθο. Οι ποδοσφαιριστές λένε: "Δεν ξέρω πώς το έκανα". Αυτό είναι η ομορφιά — αυθόρμητη, ανυπότακτη στους αλγόριθμους.

Δribling: χορός με τη μπάλα

Το dribling είναι η σόλο παράσταση. Όταν ο παίκτης παίρνει τον αντίπαλο, φαίνεται να χορεύει. Φιντς, ψεύτικες προσπάθειες, γυρισμοί. Η ομορφιά του dribling στη plasticity, στο ψεύδος. Οι καλύτεροι driblърs — Ρονάλντιο, Νεϊμάρ, Μέσι, Αζάρ. Κάνουν τους αμυντικούς να κάθονται στον χλοοτάπητα. Η παρατήρηση των φιντζ του Ρονάλντιο είναι αισθητική απόλαυση. Το dribling είναι επικίνδυνο, συχνά τελειώνει με την απώλεια της μπάλας, αλλά για ένα επιτυχημένο passage αξίζει τον κίνδυνο.

Ο πάσος: η αόρατη σύνδεση

Ο όμορφος πάσος δεν είναι απλώς η μετάδοση. Είναι ένα φιλί στο τυμπάνι, όταν δεν βλέπετε ο ένας τον άλλον αλλά γνωρίζετε. Ο πάσος με το ποδιού, με την εξωτερική πλευρά του ποδιού, από το ένα άκρο του γηπέδου. Οι ασίστ του Μέσι, του Χαβί, του Πιρόλο, του Κρόιφ — είναι τα highlights. Ο καλός πάσος μπορεί να είναι καλύτερος από το γκολ. Εμφανίζει την νοημοσύνη του παίκτη, την αίσθηση του γηπέδου. Η ομορφιά του πάσου είναι η ακρίβεια και η σωστή στιγμή.

Τεχνική ομορφιά: όχι μόνο χάος

Ομορφό μπορεί να είναι και η ομαδική παιχνίδα, όχι μόνο το ατομικό δάσκαλο. Η τικ-τακ της Μπαρτσελόνα υπό τον Γκαρντιόλα — είναι ποδοσφαιρική φιλοσοφία όπου η μπάλα κινείται σαν λάδι. Οι αντεπιθέσεις της Ρεάλ Μαδρίτης (2010s) — είναι ταχύτες, όπως ένας κobra. Ο πίεση του Λίβερπουλού του Κλοπ — είναι μια τρομακτική αλλά όμορφη συντονισμένη. Η ομορφιά της τακτικής στην ομορφιά, στην ικανότητα πρόβλεψης. Η άμυνα που παίζει offside σαν σε νότες, μπορεί να είναι όμορφη.

Σωτηρικές του τερματοφύλακα: η ομορφιά της σωτηρίας

Ο τερματοφύλακας είναι ο μόνος. Η ομορφιά του είναι διαφορετική: ο χτύπος σε πτώση, ο αποκλεισμός στη γωνία, ο βουτιά "μυρμήγκι". Οι σωτηρίες του Κασίλες, του Μποφόν, του Νόιερ, του Σμέιχελ — είναι ακαρόβατα. Όταν ο τερματοφύλακας κρατά τη "νεκρή" μπάλα, το γήπεδο σταματάει και μετά εξερράγεται. Η ομορφιά της σωτηρίας αντιτίθεται με την ομορφιά του γκολ: είναι η ομορφιά της απογοήτευσης και της ελπίδας.

Ομορφιά στην αφορμή; Μερικές φορές

Η καρφωτική κίνηση μετά την οποία η μπάλα μένει στον αμυντικό και ο επιθετικός πετάει στον αέρα — μπορεί να είναι όμορφη. Αν δεν υπάρχει φάουλ, αν είναι καθαρή. Η σκληρή αλλά ειλικρινής παιχνίδα έχει τη δική της αισθητική. Ο Μάλντινι, ο Ράμος, ο Βαν Ντάικ — οι αμυντικές τους ενέργειες είναι τέχνη επιλογής. Αλλά η γραμμή είναι λεπτή: η αφορμή χωρίς ομορφιά μετατρέπεται σε εγκληματικότητα.

Ατμόσφαιρα γηπέδου: η ομορφιά της υποστήριξης

Η ομορφιά του ποδοσφαίρου δεν είναι μόνο στο γήπεδο. Είναι χιλιάδες σημαίες, ουρλιαχτά, τραγούδια, κυματισμοί. Οι παραστάσεις των οπαδών, τα φώτα στις κερκίδες. Το "Ανφιλντ" που τραγουδάει "You'll Never Walk Alone". Το "Σημάδι Ιδούνα Πάρκ" με τη "κίτρινη τοίχος". Οι οπαδοί χρωματίζουν το γήπεδο στα χρώματα. Αυτό είναι και ποδοσφαιρική αισθητική.

Για και tegen: ο νεκρός ποδόσφαιρος

Οχι όλο το ποδόσφαιρο είναι όμορφο. Ο βαν, τα φάουλ, η καθυστέρηση — αντιποδόσφαιρο. Χρειάζεται για τη νίκη, αλλά σκοτώνει το θέαμα. Οι οπαδοί μισούν τις ομάδες που παίζουν "από την άμυνα", απλώς χτυπώντας τη μπάλα. Η ομορφιά είναι κίνδυνος, και ο κίνδυνος είναι η πιθανότητα ήττας. Επομένως, οι όμορφες ομάδες δεν πάντα νικούν. Να θυμηθούμε τη Μπαρτσελόνα του Γκαρντιόλα — ήταν όμορφη, αλλά και έχασε από τους πρακτικούς.

Η ομορφιά στην ιστορία: στιγμές που δεν θα ξεχαστούν

Το γκολ του Ζιδάν στο τελικό του ΛΕ 2002 (με την αριστερή ποδιού από το αέρα). Η περιπέτεια του Μέσι στο ματς με τη Χέταφε (ημίγυρος του Μαραντόνα). Ο πέναλτι του Ρονάλντο (Ρονάλντο) στα γκολ του Πόρτσμουθ. Ο πάσος του Ιμπραήμοβιτς (με το ποδιού) μέσω του γηπέδου. Αυτά τα επεισόδια βλέπουν χιλιάδες φορές. Η ομορφιά είναι αθάνατη.

Η ομορφιά του ποδοσφαίρου είναι στην απρόβλεπτη. Στην πιθανότητα 0:0 να είναι όμορφο, αν οι ομάδες επιτίθενται. Στην πιθανότητα του γκολ από πέναλτι να είναι σπάνια όμορφο, αλλά μερικές φορές ναι. Αγαπάμε το ποδόσφαιρο όχι γιατί νικά. Αγαπάμε το για τα στιγμές που αξίζει να ανεχτούμε την αδιαφορία.

Permanent link to this publication: