Βραζιλιάνικος τρόπος παιχνιδιού ποδοσφαίρου

Ο βραζιλιάνικος ποδόσφαιρος δεν είναι απλώς τακτική ή σχήμα. Είναι τέχνη, μουσική, χορός και μαγεία. Όταν μιλάμε για τον βραζιλιάνικο τρόπο, οι κίτρινες φανέλες, το δραβλίγκι, τα τρικς, η σαμπα μετά το γκολ, εμφανίζονται στο μυαλό μας. Η Βραζιλία είναι η μοναδική χώρα που συμμετείχε σε όλους τους Παγκόσμιους Πρωταθλήματα και έχει κερδίσει πέντε φορές. Αλλά το κύριο δεν είναι τα τρόπαια. Το κύριο είναι πώς παίζουν. Με χαρά, με εμπροσθοπολασία, με νόημα του αντιπάλου. Αυτός ο τρόπος αναπτύχθηκε υπό την επίδραση του δρόμου, της φτώχειας και της μουσικής. Ας κατανοήσουμε τι είναι ουσιαστικά.

Ιστορία: από το δρόμο μέχρι τις κορυφές του κόσμου

Ο βραζιλιάνικος τρόπος γεννήθηκε στις φαβέλες, όπου τα παιδιά έπαιζαν γυμνά στα σκοτεινά κενά, χρησιμοποιώντας πετσέτες αντί για μπάλα. Από εδώ προέρχεται το φανταστικό δραβλίγκι και ο έλεγχος της μπάλας. Ελευθερία, χωρίς προπονητές. Στα 1930, οι επαγγελματίες υιοθέτησαν αυτή τη μέθοδο, προσθέτοντας τακτική. Ο πρώτος χρυσός όρος ήταν το 1958: Πελέ, Γκαρίντσα, Δίτις. Η νίκη στο Παγκόσμιο Κύπελλο στη Σουηδία покόπησε τον κόσμο με το δραβλίγκι και τα τρικς. Το 1970, η ομάδα με τον Πελέ, τον Ζαϊρζίνιο, τον Ριβέλινο, τον Τόσταϊν έπαιξε «απλώς με το χέρι», μαγνητίζοντας. Από τότε, ο βραζιλιάνικος τρόπος είναι το πρότυπο.

Το δραβλίγκι ως βάση

Η κύρια χαρακτηριστική των Βραζιλιάνων είναι η ικανότητα να παίζουν ένας εναντίον ενός. Τρικς: «ελαστικό» (Ριβέλινο, στη συνέχεια Ρονάλντιο), «χάπα-ντε-σουά» (περικύκλωση με ανατριχίλα), «πέδαλада» (μιμήσεις κίνησης ποδηλάτου). Το δραβλίγκι για αυτούς δεν είναι απλώς ο τρόπος να περάσει τον αμυντικό, αλλά η αυτοπεποίθηση. Ο Βραζιλιάνος δεν θα βγάλει τη μπάλα στην άκρη, αν μπορεί να την περάσει. Ο στάνταρ τρόπος είναι η «παουάζα» (paradinha), όταν ο παίκτης σταματά και περιμένει μέχρι ο αντίπαλος να πέσει.

Ιμπρόβασις και δημιουργικότητα

Οι Βραζιλιάνοι δεν παίζουν με πρότυπο. Οι προπονητές μπορεί να σχεδιάσουν ένα σχήμα, αλλά στο γήπεδο οι παίκτες δρουν ανάλογα με την κατάσταση. Η απρόσμενη πάσα με το πόδι, ο κοντινός σουτ, η κίνηση με το κεφάλι στο πέσιμο — όλα αυτά είναι κληρονομιά της Βραζιλίας. Οι γνωστές γκολ του Πελέ το 1958 (έβγαλε τη μπάλα με το χέρι και την έριξε και την έκανε γκολ), του Ρονάλντιο το 2002 (σουτ από το δρόμο της περιοχής). Η ιμπρόβασις είναι η απάντηση στο ρεαλιστικό ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο.

Τρικς και τρικς

Μερικές τεχνικές έγιναν η κάρτα της ομάδας. Το «ελαστικό» (ή «ζώο») — η απότομη μετάβαση της μπάλας από το εξωτερικό και το εσωτερικό της ποδιού. Το «ρωμάνικο φανάρι» — η απόκρουση της μπάλας πάνω από το κεφάλι του παίκτη και του αντιπάλου. Το «πατάτα πίσω» — η πάσα πίσω με το πόδι. Και ο Ρονάλντιο φανταστικός ο «τρικ με το νερό της βρύσης» (τώρα το κόπιον το κάνουν όλοι). Αυτά τα τρικς δεν είναι πάντα αποτελεσματικά, αλλά κάνουν το παιχνίδι θέαμα.

Καταληκτική εορτή γκολ

Μετά το γκολ, οι Βραζιλιάνοι δεν τρέχουν απλώς στο κέντρο του γηπέδου, αλλά χορεύουν. Σαμπα, φουράκαο, πάσα. Μερικές φορές όλη η ομάδα. Αυτό δεν είναι αδιαφορία, αλλά η χαρά της ζωής. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο 2018, η Βραζιλία έκανε χορογραφία μετά από κάθε γκολ, κάτι που ενοχλούσε τους Ευρωπαίους. Αλλά αυτή είναι η κουλτούρα τους. Στην απάντηση στην κριτική, οι Βραζιλιάνοι λένε: «Παιζόμαστε για την ευτυχία μας».

Ομαδικό πνεύμα και «jogo bonito»

«Jogo Bonito» — «η όμορφη παιχνίδι» — είναι η φιλοσοφία. Ακόμα και οι αμυντικοί στη Βραζιλία ξέρουν να χειρίζονται τη μπάλα. Η όμορφη παιχνίδι είναι πιο σημαντική από το αποτέλεσμα. Αυτό μερικές φορές εμποδίζει (θυμηθείτε την ήττα από τη Γερμανία 1:7 το 2014, όταν οι Βραζιλιάνοι έγιναν πολύ απασχολημένοι με την επίθεση). Αλλά χωρίς το «jogo bonito» δεν θα υπήρχε ο βραζιλιάνικος ποδόσφαιρος.

Σύγχρονοι αστέρες και τρόπος

Οι σημερινοί Βραζιλιάνοι - Νεμάρ, Βινισιούς Χουνιόρ, Ροδρίγκο, Αντόνι, Ρισαρλίσον - συνεχίζουν τις παραδόσεις. Ο Νεμάρ, παρά τις κριτικές για τις σιμουλές, είναι μαγικός. Ο Βινισιούς στο «Ρεάλ» δείχνει τρικς αξιόλογα του Πελέ. Ο Αντόνι κάνει την «ελικό» (τρίκ 360 μοιρών). Ωστόσο, οι ευρωπαϊκοί σύλλογοι περιορίζουν τη ελευθερία τους, απαιτώντας ρεαλισμό. Αλλά στην εθνική ομάδα απελευθερώνονται.

Κριτική και προκλήσεις

Ο βραζιλιάνικος τρόπος κατηγορείται για την ανεφαρμοστικότητα απέναντι στην οργανωμένη άμυνα. Το «jogo bonito» συχνά χάνει από το «катενάτσσο». Στα 1990s η Βραζιλία έπαιξε πιο ρεαλιστικά με τον Ντούντα, αλλά οι φίλαθλοι διαμαρτύρονταν. Το 2026 η ομάδα υπό τον προπονητή (μετά τον Τίτο) προσπαθεί να βρει ισορροπία μεταξύ της ομορφιάς και του αποτελέσματος. Προς το παρόν δεν πάντα καταφέρνει.

Επίδραση στον παγκόσμιο ποδόσφαιρο

Ο βραζιλιάνικος τρόπος επηρέασε όλους. Η ισπανική «τικ-τακα» έλαβε τον κοντινό πάσο, αλλά χωρίς το δραβλίγκι. Οι Αργεντινοί και οι Ουρουγουανοί χρησιμοποιούν τα βραζιλιάνικα τρικς. Μ حتى οι Αγγλοι προσπαθούν να μάθουν το «ελαστικό». Οι βραζιλιάνικοι προπονητές (Κάρλος Άλβερτο Περέιρα, Λουίς Φελίπε Σκολάρι) εργάζονται σε όλο τον κόσμο, προωθώντας το «jogo bonito». Χωρίς τη Βραζιλία, το ποδόσφαιρο θα ήταν βαρετό, όπως τα σκάκι.

Συμπέρασμα

Ο βραζιλιάνικος τρόπος παιχνιδιού ποδοσφαίρου είναι ένα ύμνο της ζωής. Μάθει ότι ο αθλητισμός μπορεί να είναι τέχνη και όχι μόνο μάχη. Ναι, μερικές φορές οι Βραζιλιάνοι χάνουν λόγω της υπερηφάνειάς τους. Αλλά όταν παίζουν στη δύναμή τους, το γήπεδο σταματά να χτυπάει με θαυμασμό. Αρκεί να υπάρχει στο γήπεδο ένας Βραζιλιάνος που κάνει το «ελαστικό», το ποδόσφαιρο δεν θα πεθάνει.

Permanent link to this publication: