Πоведение θυγατρός κατά πατέρα υπό τις συνθήκες αντιδράσεων επικοινωνίας από την μητέρα: ψυχολογική ανάλυση

Εισαγωγή: Το παιδί ως όμηρος του γονικού συγκρούσεων

Σε περίπτωση όπου η μητέρα συστηματικά εμποδίζει την επικοινωνία της θυγατρός με τον πατέρα και αγνοεί την απόφαση του δικαστηρίου, το comportment του παιδιού γίνεται κρίσιμος δείκτης της βαθύτητας του ψυχολογικού συγκρούσεων και των χρησιμοποιούμενων ψυχολογικών τεχνικών. Αυτό δεν είναι απλώς μια καθημερινή δυσκολία, αλλά ένα μοντέλο ανάπτυξης του τριγώνου Καρπμάν (διεκδικητής-θύμα-σωτήρας) στην οικογένεια όπου το παιδί αναγκάζεται να αναλάβει τον ρόλο του θύματος ή του εργαλείου. Τα συμπεριφορικά μοτίβα της θυγατρός εξαρτώνται άμεσα από την ηλικία της, τη διάρκεια και την ένταση του συγκρούσεων, καθώς και από τις συγκεκριμένες στρατηγικές που χρησιμοποιεί η μητέρα για τη δημιουργία αρνητικού εικόνας του πατέρα.

Ευαισθησιακές ιδιότητες και βασικά συμπεριφορικά μοτίβα

1. Παιδική ηλικία (3-6 ετών): Αμφιβολία

Σε αυτή την ηλικία το παιδί διαμορφώνει την βασική προσωπική δεσμευτικότητα. Αντίθετα μηνύματα της μητέρας («ο πατέρας είναι κακός, αλλά πρέπει να συναντιόμαστε σύμφωνα με την απόφαση του δικαστηρίου») προκαλούν κognitive dissonance.

• Τυπικό comportment: Η θυγατέρα μπορεί να εκφράζει διπλό πνεύμα. Στην αρχή της συνάντησης μπορεί να νιώθει χαρά και συναισθηματική άνοδο, αλλά με στοιχεία επιφυλακτικότητας. Μπορεί να κοιτάζει συχνά πίσω, όπως να ελέγχει την αντίδραση της μητέρας που δεν είναι ορατή, ή να κάνει ερωτήσεις με τη λογική της: «Αλήθεια σε εγκατέλειψες;». Μπορούν να παρατηρηθούν ψυχοσωματικές αντιδράσεις (συχνά πονοκέφαλοι, ναυτία) ως ασυνείδητος τρόπος να βγει από την κατάσταση άγχους. Μετά τη συνάντηση μπορεί να υπάρχουν καπρίτσια, κακή διάθεση.

• Παράδειγμα: Η θυγατέρα 5 ετών, κατά τη διάρκεια μιας βόλτας με τον πατέρα, ξαφνικά σταματά και λέει: «Η μητέρα μου είπε ότι δεν πρέπει να τρώμε παγωτό μαζί σου, γιατί θα πάρεις πυρετό». Εδώ φαίνεται η απευθείας ενσωμάτωση της μητρικής εγκατάστασης που χρησιμοποιείται για έμμεσο έλεγχο.

2. Παιδική ηλικία (7-10 ετών): Λояλότητα και αίσθημα ενοχής

Το παιδί έχει ήδη διαμορφώσει την κατανόηση των κανόνων και των規칙ών και εμφανίζει φόβο να παραβιάσει τον απαγόρευση ενός σημαντικού ενήλικα (της μητέρας). Ενεργοποιείται ο μηχανισμός της εθελοντικής λояλότητας.

• Τυπικό comportment: Το comportment μπορεί να είναι στενότερο, επίσημο. Η θυγατέρα συμπεριφέρεται «σωστά», αλλά χωρίς συναισθηματική συμμετοχή. Μπορεί να απορρίπτει την έκφραση αγάπης (φιλιά, χέρι), για να «μη προδώσει» τη μητέρα. Είναι χαρακτηριστικά τα αξιολογητικά σχόλια που έχουν μάθει ως μαντράκι: «Μου δεν ενδιαφέρει μαζί σου», «Σπίτι της μητέρας μου είναι καλύτερο». Ωστόσο, στις παιχνίδια ή τους σχεδίες της μπορεί να εμφανίζονται καταπιεσμένα θετικά συναισθήματα για τον πατέρα.

• Επιστημονικό γεγονός: Οι ψυχολόγοι (Α. Βαρβάς, Ε. Πετροβά) παρατηρούν ότι σε αυτή την ηλικία το παιδί συχνά εμφανίζει symptom behavior: επιδείνωση της επίδοσης στην εκπαίδευση, ενυδρεσία, άγρια συμπεριφορά στην σχολή ως προέκταση του μη επεξεργασμένου εσωτερικού άγχους.

3. Εφηβεία (11+ ετών): Ανοιχτή σύγκρουση ή διάσπαση

Ο έφηβος μπορεί να έχει την ικανότητα κριτικής σκέψης, αλλά είναι εξαιρετικά εξαρτημένος από την άποψη της αναγνωρισμένης ομάδας και την ατμόσφαιρα του κύριου τόπου διαμονής.

• Τυπικό comportment: Υπάρχουν δύο σενάρια.

  • Σενάριο απομόνωσης: Η θυγατέρα μπορεί να ενσωματώσει πλήρως τη μητρική θέση, να εκφράζει ανοιχτή μισαλλοδοξία, να αρνείται να συναντιέται, να κάνει δηλώσεις ότι θα απευθυνθεί στο δικαστήριο για την ακύρωση της επικοινωνίας. Αυτό είναι αποτέλεσμα μακράς διάρκειας ψυχολογικής επεξεργασίας (προγραμματισμού), που συχνά ανταποκρίνεται στα κριτήρια του syndromes of Parental Alienation (PAS) του R. Gardner.

  • Σενάριο κρυμμένου αντίθετου: Η θυγατέρα μπορεί να πηγαίνει κρυφά στον πατέρα (μέσω κοινωνικών δικτύων, τηλεφώνου), αλλά στις προσωπικές συναντήσεις παρουσία της μητέρας ή των εμπιστευμένων προσώπων της να δείχνει ψυχρότητα, για να αποφύγει τις κυρώσεις. Αυτό οδηγεί στη διαμόρφωση της double identity και υψηλού επιπέδου άγχους.

Συγκεκριμένα συμπεριφορικά σημάδια που δείχνουν την πίεση της μητέρας

Παρά την ηλικία, ορισμένες αντιδράσεις του παιδιού δείχνουν ευθέως την εξωτερική ψυχολογική πίεση:

1. «Μαθήματα και φράσεις που μαθαίνουν»: Χρήση ενήλικων, νομικών ή αξιολογητικών εκφράσεων που δεν ανταποκρίνονται στην ηλικία τους («θα παραβιάσεις τις ορίσματα μου», «Η μητέρα μου θα καταθέσει αίτηση για αλληλεγγύη», «Το comportment σου είναι καταστροφικό»). Αυτό είναι απευθείας κείμενο της μητρικής εγκατάστασης.

2. Φόβος να χάσει την αγάπη της μητέρας: Κομψά αποκαλύψεις: «Αν παίζω μαζί σου με χαρά, η μητέρα μου θα είναι λυπημένη», «Η μητέρα μου είπε ότι δεν την αγαπώ αν θέλω να σου πω ότι θα έρθω να σε δω».

3. Ανατροπική συμπεριφορά μετά τις συναντήσεις: Αναταραχή του συναισθήματος αμέσως μετά την επιστροφή στο σπίτι της μητέρας - απομόνωση, κλάμα, άγρια συμπεριφορά. Αυτό μπορεί να είναι αποτέλεσμα του άγχους της μετάβασης, αλλά και της παρουσίασης της μητέρας του «σωστού» συμπεριφορικού προς τον πατέρα για να κερδίσει την αποδοχή.

4. Απόρριψη δώρων ή η απόσπασή τους: Η θυγατέρα μπορεί να απορρίψει να πάρει δώρα από τον πατέρα ή να τα παραδώσει στη μητέρα αμέσως μετά την επιστροφή, που συμβολίζει την αποδοχή της «κακής» αγάπης του.

Ψυχολογικές συνέπειες για την θυγατέρα

Η μακροχρόνια παραμονή σε αυτή την κατάσταση δημιουργεί στο παιδί:

• Διαταραχές ανησυχίας και κατάθλιψης: Η συνεχής εσωτερική σύγκρουση της λояλότητας εξαντλεί τα ψυχολογικά πόρους.

• Καταπλαστεμένη μοντέλο σχέσεων: Απορροφάται ο μοτίβο της ψυχολογικής εκμετάλλευσης, του εκβιασμού και της αδιαφορίας για το νόμο ως κανονικότητα για την επίλυση συγκρούσεων.

• Διαταραχή της ανάπτυξης της ταυτότητας: Η καταπίεση ενός μέρους της αγάπης του προς τον πατέρα οδηγεί στην παραμορφωμένη εικόνα του «εγώ».

• Νεολογισμός: Η μη εκτέλεση της απόφασης του δικαστηρίου από τους ενήλικες υπονομεύει την βασική εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη και τους κοινωνικούς οργανισμούς.

Συμβουλές στον πατέρα: στρατηγική αντίδρασης

1. Απόρριψη σύγκρουσης με την θυγατέρα: Δεν πρέπει να κατηγορείς το παιδί για το comportment του. Πρέπει να κατανοείς ότι οι αντιδράσεις του είναι σημεία, όχι αιτίες.

2. Σταθερότητα και προβλέψιμοτητα: Ο πατέρας πρέπει να γίνει ένας ήρεμος λιμήνας - πηγή αόριστης αποδοχής, χωρίς πίεση και προσπάθειες να εξιλεώσουν πληροφορίες. Η δουλειά του είναι να δώσει στην θυγατέρα την εμπειρία του κανονικού, αόριστου επικοινωνίας.

3. Καταγραφή συμπεριφορικών μοτίβων: Η διατήρηση ενός ημερολογίου παρακολούθησης με περιγραφές συγκεκριμένων φράσεων, συναισθηματικών αντιδράσεων και αλλαγών στο σύνταγμα της θυγατρός. Αυτό μπορεί να εξυπηρετήσει ως ουσιαστικό αποδεικτικό στοιχείο της ψυχολογικής πίεσης στο παιδί από το δικαστήριο, τους οργανισμούς προστασίας των παιδιών ή για την ανάθεση της ψυχολογικής-παιδαγωγικής έρευνας (SKPPP).

4. Ανάκληση επαγγελματικής βοήθειας: Οι καταγγελίες του ψυχολόγου που παρακολουθεί το παιδί για την παρουσία σημείων άγχους, μαθαμένων φράσεων και σημείων απομόνωσης είναι ένα από τα πιο ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία στο δικαστήριο για την αναθεώρηση της διαδικασίας επικοινωνίας ή του τόπου διαμονής.

Συμπέρασμα

Το comportment της θυγατρός που βρίσκεται στο κέντρο της σαμποτάζ της απόφασης του δικαστηρίου είναι ένας κραυγή βοήθειας, κρυμμένος στα συμπεριφορικά σημεία. Η ψυχρότητά της, ο φόβος ή η άγρια συμπεριφορά της προς τον πατέρα δεν είναι έκφραση των αληθινών της συναισθημάτων, αλλά δείκτης της βαθμονόμησης του ψυχολογικού βασανισμού από την μητέρα. Η κύρια αποστολή του πατέρα δεν είναι να υποκύψει στην προκαταρκτική σύγκρουση με το παιδί, αλλά να χρησιμοποιήσει τα παρατηρήσιμα μοτίβα συμπεριφοράς της ως αντικειμενικό επιχείρημα για την προστασία των δικαιωμάτων της και των γονικών της δικαιωμάτων μέσω των νομικών και ψυχολογικών οργανισμών. Η κατανόηση αυτών των μηχανισμών μετατρέπει τις συμπεριφορικές αντιδράσεις από υποκειμενικές ενοχές σε επαγγελματικές επιχειρήσεις.
© elibrary.gr

Permanent link to this publication: