Παραδοσιακή παιχνίδα για παιδί 10 ετών ως "πιστό ρόλο": ψυχολογικές λειτουργίες και νευροβιολογικές βάσεις

Εισαγωγή: ο φαινόμενος του μεταβατικού αντικειμένου στην προadolescένια ηλικία

Στην ηλικία των 10 ετών το παιδί βρίσκεται στο όριο της εφηβείας, αντιμετωπίζοντας τη διπλοποίηση των κοινωνικών σχέσεων, την αύξηση της ακαδημαϊκής βαρύτητας και την έναρξη της ανάπτυξης του εικαστικού εαυτού. Σε αυτό το πλαίσιο η μαλακή παιχνίδα (πλερωμένος φίλος, λύκος, σκύλος) δεν είναι απλώς "παιχνίδι" στο παιχνιδικό της νόημα. Εξελίσσεται σε ένα σύνθετο ψυχολογικό αντικείμενο — "πιστό ρόλο" ή προχωρημένο μεταβατικό αντικείμενο. Από την άποψη της ψυχολογίας της ηλικίας και της νευροβιολογίας, αυτό δεν είναι инфαντίλεια, αλλά σημαντικό εργαλείο ψυχολογικής αυτορρύθμισης και ταυτότητας.

Πνευματική αρχιτεκτονική του "πιστού ρόλου"

Η έννοια του "μεταβατικού αντικειμένου" εισήχθη από τον παιδίατρο και ψυχαναλυτή Donald Winnicott. Ωστόσο, για το παιδί των 10 ετών η παιχνίδα εκτελεί πιο ώριμες λειτουργίες, που ξεπερνούν τις αρχικές ανησυχίες της σепαρατόν.

Εξωτερικός ρυθμιστής συναισθημάτων: Η προμετωπιαία κόρα, υπεύθυνη για τον έλεγχο των συναισθημάτων και των ερεθισμάτων, εξακολουθεί να αναπτύσσεται ενεργά. Στις στιγμές του στρες (διαμάχη με φίλο, κακή βαθμολογία, οικογενειακός συγκρούσεις) το παιδί χρειάζεται "συ-ρυθμιστή". Ο ενήλικας δεν είναι πάντα διαθέσιμος και στο φίλο μπορεί να μην μπορούν να εμπιστευτούν όλα. Η μαλακή παιχνίδα γίνεται ένα παθητικό, αλλά συναισθηματικά φορτισμένο άκουσμα. Ο διαδικασία της εκφράσεως προβλημάτων "μες τον αέρα" σε αυτήν ή απλά η τακτική επαφή (σφίξιμο) μειώνει το επίπεδο της κορτιζόλης — του ορμονικού στρες. Αυτό είναι ένα αυτοθεραπευτικό συμβάν, όπου το παιδί, στην ουσία, ηρεμεί μόνο του, μεταφέροντας τις ανάγκες του στον αντικείμενο και απαντώντας σε αυτές.

Δημιουργός ταυτότητας και μυστικών: Στην ηλικία των 10 ετών εμφανίζεται η ανάγκη για ιδιωτικότητα και προσωπικό χώρο. Η παιχνίδα γίνεται ένα υλικό "日记" ή "μαρτυρός", που γνωρίζει όλα τα μυστικά αλλά ποτέ δεν θα προδώσει. Είναι μια σταθερή, αμετάβλητη πτυχή του "εγώ" σε έναν κόσμο όπου η αυτοεκτίμηση ξεκινά να ανεβοκατεβαίνει υπό την επίδραση της εξωτερικής αξιολόγησης. Δεν κρίνει και δεν δίνει συμβουλές, κάτι που την καθιστά ιδανικό κουτί για τις αμφιβολίες και τις φόβους που είναι ντροπαλές ή φοβισμένες να εκφραστούν.

Σύμβολο ασφαλείας και συνέχειας: Στιγμές αλλαγής (μετακίνηση, μεταφορά σε νέα σχολή, διαζύγιο των γονέων) η παιχνίδα παίζει τον ρόλο του άγκυρας σταθερότητας. Η μορφή, ο άρωμα, η υφή της παραμένουν σταθερά, θυμίζοντας την ασφάλεια "σπιτιού" ή του προηγούμενου σταδίου ζωής. Παρέχει συνέχεια στην ταυτότητα: "Ανέβηκα, αλλά ο παλιός μου φίλος παραμένει μαζί μου".

Ενδιαφέρον γεγονός: Έρευνες στον τομέα της ανάπτυξης της ψυχολογίας δείχνουν ότι τα παιδιά που είχαν σταθερή προσέγγιση με μεταβατικό αντικείμενο στο παιδικό τους έτος, στην ενήλικη ζωή τους συχνά δείχνουν πιο αναπτυγμένα δεξιότητες εмпάθειας και φροντίδας. Ζώντας μέσα από την παιχνίδα την εμπειρία του αόριστου αποδοχής, ενσωματώνουν αυτή τη μοντέλο και αργότερα είναι ικανά να την εκφράζουν σε σχέσεις με άλλους.

Νευροβιολογία της προσέγγισης με άπλουστο αντικείμενο