Να ζητάμε επιθυμίες: γιατί το κάνουμε και τι θέλουμε να πάρουμε

Η επιθυμία να ζητάμε επιθυμίες είναι μια από τις πιο γενικές και αρχαίες ανθρώπινες πράξεις. Το κάνουμε όταν βλέπουμε μια πτώση αστέριου, όταν πνέουμε τις κεριά του torte, όταν πετάμε μια μονονομιά σε ένα ποτάμι ή όταν έρχεται το Νέο Έτος. Αυτή η πράξη δεν γνωρίζει πολιτισμικές συντεταγμένες, δεν εξαρτάται από την ηλικία και την κοινωνική θέση. Ζει μέσα σε κάθε ένα από μας από την παιδική ηλικία. Αλλά γιατί; Τι μας κάνει, τα ρεαλιστικά όντα του 21ου αιώνα, να πιστεύουμε στη μαγεία των αριθμών, του χρόνου και των τυχαίων συμβάντων; Και γιατί, παρά την επιστήμη και τον πρακτισμό μας, συνεχίζουμε να ζητάμε επιθυμίες, γνωρίζοντας ότι κανείς εκτός μας δεν μπορεί να τις εκπληρώσει;

Γιατί ο άνθρωπος αγαπά να ζητάει επιθυμίες

Η πρώτη αιτία είναι η ανάγκη για έλεγχο. Σε έναν κόσμο που συχνά φαίνεται χάος και απρόβλεπτος, η πράξη της επιθυμίας μας δίνει την εικονία του ελέγχου του μέλλοντος. Δεν μπορούμε να επηρεάσουμε τον καιρό, την πολιτική, την υγεία των αγαπημένων μας, αλλά μπορούμε να πούμε δυνατά ή για μας: «Θέλω να...». Αυτό το δράμα μας επιστρέφει το αίσθημα της ευθύνης, ακόμα και αν είναι καθαρά συμβολικό. Πνευματικά, η επιθυμία να ζητάμε επιθυμίες είναι μια μορφή στρατηγικής αντιμετώπισης, τρόπος να αντιμετωπίσουμε την αβεβαιότητα.

Η δεύτερη αιτία είναι η ελπίδα. Ο άνθρωπος είναι ένας οργανισμός που ζει στο μέλλον. Δεν μπορούμε να ζούμε χωρίς την ελπίδα για κάτι καλό. Η επιθυμία να ζητάμε επιθυμίες είναι η κρυσταλλοποίηση της ελπίδας, η μετατροπή της από ένα αβστικό αίσθημα σε μια συγκεκριμένη μορφή. Όταν ζητάμε επιθυμία, λέμε στον εαυτό μας: «Πιστεύω ότι το μέλλον μπορεί να είναι καλύτερο από το παρόν». Αυτό είναι ένα ισχυρό ψυχολογικό άγκυρα που μας βοηθά να προχωράμε, ακόμα και όταν οι συνθήκες είναι αντίθετες.

Η τρίτη αιτία είναι ο ρελιτικός. Οι άνθρωποι είναι ρελιτικοί οργανισμοί. Χρειαζόμαστε επαναλαμβανόμενες ενέργειες που δίνουν οργάνωση και νόημα στη ζωή μας. Η επιθυμία να ζητάμε επιθυμίες είναι ένας ρελιτικός, τον οποίο μοιραζόμαστε με άλλους ανθρώπους. Όταν πνέουμε τις κεριά του torte σε κύκλο οικογένειας ή ζητάμε επιθυμία στη νύχτα του Νέου Έτους, συμμετέχουμε σε μια συλλογική πράξη που ενισχύει τις κοινωνικές σχέσεις και μας δίνει το αίσθημα της ανήκειν.

Τέλος, είναι το παιχνίδι. Η επιθυμία να ζητάμε επιθυμίες είναι ένα παιχνίδι με τον βίο, τον κόσμο, τον εαυτό μας. Ξέρουμε ότι κανείς δεν διασφαλίζει την εκπλήρωση, αλλά παίζουμε επειδή υπάρχει στοιχείο μαγείας που κάνει τη ζωή μας λιγότερο γκρίζα και προβλέψιμη.

Ποια επιθυμία ζητάται πιο συχνά

Αν μπορούσαμε να διεξάγουμε μια στατιστική έρευνα για όλες τις επιθυμίες που ζητάει το ανθρώπινο είδος, τα αποτελέσματα θα ήταν προβλέψιμα αλλά και συγκινητικά. Οι πιο συχνές επιθυμίες είναι η αγάπη, η υγεία και η ευημερία των αγαπημένων μας. Θέλουμε να είμαστε υγιείς, να βρούμε την «δύοτηρη μας μισή», να υπάρχει ειρήνη και συμφωνία στην οικογένεια.

Η δεύτερη θέση είναι οι υλικές επιθυμίες. Πληρωμές, σπίτι, αυτοκίνητο, ταξίδια, επαγγελματική ανάπτυξη. Αυτό είναι επίσης μέρος της φύσης μας: θέλουμε σταθερότητα, ασφάλεια και την ευκαιρία να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να κάνει τη ζωή μας άνετη και ενδιαφέρουσα. Ωστόσο, όπως δείχνουν οι έρευνες, οι υλικές επιθυμίες συχνά υποχωρούν με την πάροδο του χρόνου, όταν οι άνθρωποι αρχίζουν να εκτιμούν περισσότερο το χρόνο, τις σχέσεις και την εσωτερική ηρεμία παρά τα αντικείμενα.

Η τρίτη θέση είναι οι επιθυμίες που σχετίζονται με την προσωπική ανάπτυξη. Θέλουμε να γίνουμε πιο έξυπνοι, πιο ισχυροί, πιο αυτοπεποίθητοι. Θέλουμε να απαλλαγούμε από τους φόβους μας, να μάθουμε κάτι νέο, να ξεπεράσουμε τα όρια μας. Αυτές οι επιθυμίες αντικατοπτρίζουν την βαθιά μας ανάγκη για ανάπτυξη και αυτοεκτίμηση.

Είναι ενδιαφέρον ότι, ανεξάρτητα από τον πολιτισμικό πλαίσιο, οι πιο συχνές επιθυμίες παραμένουν αμετάβλητες. Οι άνθρωποι θέλουν το ίδιο, ανεξάρτητα από το πού ζουν και τι πιστεύουν.

Γιατί υπάρχει η Ημέρα της Επιθυμίας

Η Ημέρα της Επιθυμίας δεν είναι απλώς μια τυχαία ημερομηνία. Είναι ένα συμβολικό μνημόνιο ότι έχουμε το δικαίωμα να ονειρευόμαστε. Σε έναν κόσμο όπου είμαστε συνεχώς απασχολημένοι, όπου σπάνια σταματάμε να σκεφτούμε τι πραγματικά θέλουμε, αυτή η ημέρα γίνεται μια παύση. Καλεί μας να θυμηθούμε ότι η ζωή δεν είναι μόνο υποχρεώσεις αλλά και ονειροπολήσεις.

Η ιστορία αυτού του εορτασμού δεν έχει σαφείς ρίζες, αλλά η εμφάνισή του αντικατοπτρίζει την βαθιά ανάγκη του ανθρώπου να νομιμοποιήσει τις επιθυμίες του. Στη συγχρονισμένη καθημερινότητα, συχνά αναβιβάζουμε τις επιθυμίες μας «μετά», θεωρώντας τις ως κάτι λιγότερο σοβαρό ή ακατόρθωτο. Η Ημέρα της Επιθυμίας μας δίνει άδεια να ονειρευόμαστε χωρίς αίσθημα συνείδησης. Είναι η μέρα που μπορούμε να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να είμαστε λίγο παιδιά, λίγο αθώοι και να πιστεύουμε ότι οι επιθυμίες μας μπορούν να εκπληρωθούν.

Επιπλέον, αυτή η ημέρα έχει και θεραπευτική λειτουργία. Όταν ζητάμε επιθυμία, δεν απλώς ονειρευόμαστε, την εκφράζουμε, δηλαδή την αναγνωρίζουμε. Η αναγνώριση είναι ο πρώτος βήμας για να γίνει η επιθυμία στόχος και ο στόχος πραγματικότητα. Η Ημέρα της Επιθυμίας είναι και μια μνεία ότι οι ονειροπολήσεις δεν ζουν από μόνες τους. Αγνοούνται μόνο όταν τους μετατρέπουμε σε σχέδιο δράσης.

Τέλος, η Ημέρα της Επιθυμίας είναι ένα εορτή της ανθρώπινης ελπίδας. Και όσο ζει μέσα μας, όσο πιστεύουμε στην πιθανότητα του θαύματος, παραμένουμε ζωντανοί. Και αυτό, ίσως, είναι το πιο σημαντικό αίτημα που μπορούμε να ζητήσουμε - να μην σταματάμε να ονειρευόμαστε.

Permanent link to this publication: