Το ποδόσφαιρο είναι το παιχνίδι των εκατομμυρίων. Ωστόσο, συχνά η πάθος στις κερκίδες εκτυπώνεται σε βία, συγκρούσεις και χάος. Υπάρχουν, ωστόσο, χώρες όπου οι φίλαθλοι αποδεικνύουν ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να είναι ένα πάρτι και όχι ένα πεδίο μάχης. Η υποστήριξή τους είναι τέχνη, σεβασμός στον αντιπάλο και αγάπη για το παιχνίδι, και όχι καταστροφή. Ποιοι είναι οι πιο ειρηνικοί φίλαθλοι ποδοσφαίρου στον κόσμο;

Ιαπωνία: καθαριότητα και σιωπή ως εθνική ιδέα

Οι Ιάπωνες φίλαθλοι είναι γνωστοί σε όλο τον κόσμο. Μετά από τα ματς, παραμένουν στις κερκίδες για να καθαρίσουν το σκουπίδι. Αυτό δεν είναι μια καμπάνια PR, αλλά μέρος της κουλτούρας. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο 2018 στη Ρωσία, οι Ιάπωνες εντυπωσίασαν όλους: μετά την ήττα από τη Βέλγια, δεν μόνο συγκέντρωσαν τα πακέτα τους, αλλά καθαρίστηκαν στη раздевτήρα, αφήνοντας ένα ευχαριστήριο σημείωμα στη ρωσική γλώσσα. Τα κραυγά τους είναι οργανωμένα, αλλά όχι επιθετικά. Δεν προσβάλουν τους αντιπάλους, αλλά χειροκροτούν τα όμορφα γκολ, ακόμα και στα δικά τους γκολ. Επιπλέον, οι Ιάπωνες φίλαθλοι σπάνια συγκρούονται με την αστυνομία ή τους φίλαθλους άλλης χώρας. Ο λόγος είναι η εκπαίδευση, όπου το σεβασμός στην αλλήλεω και η τάξη είναι πάνω από όλα. Ακόμα και όταν αποκλείονται η ομάδα, δεν προκαλούν ταραχές, αλλά ευχαριστούν την ομάδα με δάκρυα και κύψεις.

Ισλανδία: κλήμα βίκινγκ και οικογενειακή ατμόσφαιρα

Η μικρή Ισλανδία έγινε ποδοσφαιρική έκπληξη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2016, αλλά όχι μόνο με την απόδοση της. Οι φίλαθλοί τους έδωσαν στον κόσμο το «κλήμα βίκινγκ» — το συντονισμένο χτύπο και αναπνοή που γεμίζει το γήπεδο με πρωτόγοντη δύναμη. Ωστόσο, πίσω από αυτή τη δύναμη δεν υπάρχει βία. Οι Ισλανδοί φίλαθλοι είναι συνήθως ολόκληρες οικογένειες με παιδιά. Ερχονται στα τουρνουά με ειρηνικούς σκοπούς, συχνά με εθνικά μαντήλια και με τις κόρες τους στους ώμους. Η χώρα με πληθυσμό λίγο πάνω από 300.000 ανθρώπους δεν μπορεί να επιτρέψει την παρουσία μιας στρατιάς χουλιγκάνων. Η υποστήριξή τους είναι η ενότητα και όχι η απειλή. Ακόμα και μετά τις ήττες, χειροκροτούν την ομάδα και τους αντιπάλους, και το χάος στις κερκίδες είναι σπάνιο.

Νέα Ζηλανδία: χαμογελαστοί κίβι

Οι Νέοζηλανδοί φίλαθλοι (All Whites στο ποδόσφαιρο και All Blacks στο ράγκμπι) είναι γνωστοί για την φιλικότητά τους. Είναι σπάνια που συμμετέχουν σε συγκρούσεις, γιατί η χώρα βρίσκεται μακριά από το ευρωπαϊκό κέντρο ποδοσφαίρου και η κουλτούρα των Μαορί προωθεί την φιλοξενία. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο 2010 στη Νότια Αφρική, οι Νέοζηλανδοί διοργάνωσαν μια παράσταση με χορούς хάκα, αλλά χωρίς βία. Φωτογραφίζονταν με τους τοπικούς κατοίκους, τραγουδούν και δεν προκαλούν συγκρούσεις. Στα κύρια σημεία: η μικρότητα (voyager σε ομάδες όπου όλοι彼此 γνωρίζουν), η απουσία παραδόσεων ποδοσφαιρικών χουλιγκάνων (το ποδόσφαιρο είναι δημοφιλές, αλλά όχι αρκετά για να πολεμάται) και ο υψηλός δείκτης ζωής.

Γερμανία: οργανωμένη υποστήριξη χωρίς χάος

Η Γερμανία συχνά θυμάται για τις συγκρούσεις των αγγλικών και ολλανδικών φίλαθλων στο παρελθόν, αλλά οι σύγχρονοι Γερμανοί φίλαθλοι είναι παράδειγμα πολιτισμού. Έχουν δημιουργήσει την κουλτούρα της «Kurvekultur» (κουλτούρα της φίλαθλης κερκίδας) με σημαίες, σύνθημα και τραγούδια, αλλά χωρίς συγκρούσεις. Η ήττα τους την υποδέχονται σιωπηρά ή με χειροκροτήματα, ενώ οι νίκες τους είναι χαρά, αλλά όχι ταραχές. Ο γερμανικός φίλαθλός του συλλόγου της εθνικής ομάδας συνεργάζεται με την αστυνομία και την ομοσπονδία για να αποκλείσει την βία. Γιατί; Γιατί η χώρα μετά τον πόλεμο επανεξετάστηκε για την βία, και στις δεκαετίες του 1980 το κράτος ξεκίνησε μια σκληρή μάχη με τους ποδοσφαιρικούς χουλιγκάνους, δημιουργώντας το σύστημα «φίλαθλος-διαχειριστής». Σήμερα, οι Γερμανοί φίλαθλοι είναι γνωστοί για την κριτική τους για τον ρατσισμό και την εμπορευματοποίηση του ποδοσφαίρου, αλλά το κάνουν ειρηνικά — με πανό και flashmobs, και όχι με συγκρούσεις.

Φιλανδία και Σουηδία: βόρειο ηρεμία

Οι Σκανδιναβοί είναι γνωστοί για την ισορροπία τους. Οι Φινλανδοί φίλαθλοι, γνωστοί ως «υπερ-φίλαθλοι», είναι περισσότερο εστιασμένοι στα οπτικά δείγματα παρά στις συγκρούσεις. Οι Σουηδοί φίλαθλοι της εθνικής ομάδας ταξιδεύουν με φιλικές ομάδες, εκτιμούν το ποδόσφαιρο ως αισθητική. Έχουν υψηλό επίπεδο εμπιστοσύνης στην αστυνομία, και η βία καταδικάζεται από την κοινωνία. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2020 (2021), οι Σουηδοί φίλαθλοι μαζί με τους Δανούς οργάνωσαν μια δράση κατά του ρατσισμού, και όχι κατά της προκαλούμενης σύγκρουσης.

Γιατί αυτοί οι φίλαθλοι είναι ειρηνικοί

Υπάρχουν πολλές αιτίες. Ο υψηλός δείκτης ζωής και εκπαίδευσης μειώνει την βία. Η κουλτούρα όπου η καθαριότητα και η μη ενοχλήση των άλλων είναι η norm. Η απουσία παραδόσεων ποδοσφαιρικών φιρμών (οργανωμένων χουλιγκάνικων ομάδων). Η ισχυρή δουλειά των φίλαθλων των κλαμπ και της αστυνομίας για την πρόληψη της βίας. Και το πιο σημαντικό — η προσέγγιση του ποδοσφαίρου ως θεατρική παράσταση και όχι ως πόλεμο. Δυστυχώς, σε κάποιες χώρες (Αγγλία 80s, Ιταλία, Τουρκία, Αργεντινή) η βία ήταν ή παραμένει. Αλλά το παράδειγμα της Ιαπωνίας, της Ισλανδίας, της Νέας Ζηλανδίας δείχνει ότι μπορεί να αγαπάς με πάθος, αλλά να παραμένεις άνθρωπος.

Συμπέρασμα

Οι ειρηνικοί φίλαθλοι δεν υποχωρούν στην ένταση των επιθετικών. Δημιουργούν μια ατμόσφαιρα πάρτι, προσελκύουν οικογένειες και παιδιά στα γήπεδα, κάνουν το ποδόσφαιρο προσβάσιμο και ασφαλές. Ο σύνθετός τους μυστικός είναι το σεβασμός. Το σεβασμό στον αντιπάλο, στην αλλήλεω, στις κανόνες. Μπορεί να γίνει κάποια στιγμή οι φίλαθλοι όλων των χωρών κατανοήσουν ότι η νίκη δεν απαιτεί καταστροφή, και η αγάπη για τον σύλλογο δεν απαιτεί μισαλλοδοξία για τον άλλο.

Permanent link to this publication: