Το ερώτημα για τη δυνατότητα εκτροφής του μανγούστη αφορά ένα σύνθετο μίγμα εθιστικών συμπεριφορών, βιολογικών χαρακτηριστικών και ηθικών κανόνων. Αντί για σκύλους ή γάτες, που έχουν περάσει χιλιάδες χρόνια επιλογής, οι μανγούστες παραμένουν άγρια ζώα, η φύση τους δεν είναι ευνοϊκή για ζωή ως παραδοσιακός κατοικίδιος. Ωστόσο, τα όρια «εκτροφή» και «οικειοποίηση» δεν είναι ταυτόσημα και μια ορισμένη μορφή εκτροφής μεμονωμένων ατόμων είναι δυνατή.

Εθιστικά εμπόδια: θηρευτής και θύμα σε ένα πρόσωπο

Η βασική πρόβλημα είναι η προγεννητική και ανυποκρίσιμη θηραυτική δραστηριότητα των μανγούστηδων. Αυτά τα ζώα είναι φυσικοί κυνηγοί, η διατροφή τους στη φύση αποτελείται από έντομα, γрызούς, ερπετά και πτηνά. Η αντίδρασή τους στο κίνηση είναι ταχύτατη και δεν ελέγχεται από τη λογική, αλλά από το ένστικτο. Ε حتى αν είναι ικανοποιημένοι, οι μανγούστες θα καταδιώξουν και με υψηλή πιθανότητα θα σκοτώσουν οποιοδήποτε μικρό ζώο στο σπίτι, συμπεριλαμβανομένων των χόμικ, των морσκιών, των πτηνών και των γάτων. Αυτός ο θηραυτικός ένστικτος καθιστά σχεδόν αδύνατη τη ασφαλή συνύπαρξη τους με άλλα κατοικίδια. Ταυτόχρονα, οι μανγούστες και αυτοί είναι συχνά θύματα μεγαλύτερων θηρευτών, που δημιουργεί μια συνεχή έτοιμοτητα για φυγή ή προστασία, που εκφράζεται σε νευρικότητα και φόβο.

Κοινωνική δομή και ανάγκες για χώρο

Οι μανγούστες είναι πολύ κοινωνικά ζώα, στη φύση ζουν σε πολύπλοκες ομάδες με αναπτυγμένη ιεραρχία και σύστημα επικοινωνίας. Η μοναξιά σε διαμέρισμα ή σπίτι είναι αντίθετη με την βασική τους ανάγκη για συνεχή επαφή με συναδέλφους τους. Ο μανγούστης που είναι απομονωμένος από τους συναδέλφους του μπορεί να πέσει σε κατάσταση χρόνιου στρες, που μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφική συμπεριφορά: καταστροφή έπιπλων, εμμονικά κινήματα ή επιθετικότητα. Επιπλέον, αυτά τα ζώα είναι εξαιρετικά ενεργά και απαιτούν τεράστιο χώρο για τρέξιμο, κατεδάφιση και έρευνα. Η τυπική αστική κατοικία δεν μπορεί να εξασφαλίσει το απαραίτητο επίπεδο φυσικής και νοητικής φόρτισης, που οδηγεί σε φrustration και προβλήματα συμπεριφοράς.

Νομικά και υγειονομικά-επιδημιολογικά περιορισμοί

Σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένων συγκεκριμένων περιοχών, η κράτηση μανγούστηδων σε κατοικίες απαγορεύεται ρητά από το νόμο. Αυτό σχετίζεται με δύο κύρια κινδύνους. Πρώτα από όλα, οι μανγούστες, ειδικά οι αφρικανικές ποικιλίες, είναι μεταφορείς της λύσσας, και μπορεί να αναπτύξουν συγκεκριμένο ανοσοποιητικό για τον ιό, που τους κάνει κρυπτόνεφρα της θανατηφόρου ασθένειας. Επιπλέον, μπορούν να είναι κύριοι άλλων παρασιτών και παθογόνων. Ένας άλλος σημαντικός νομικός εμπόδιος σχετίζεται με την εισαγωγή αυτών των ζώων. Ο γνωστός παράδειγμα είναι η εισαγωγή μανγούστηδων στα νησιά του Καραϊβικού κόλπου και των Χαβάι για την καταπολέμηση των γрызόνων, που οδήγησε σε οικολογική καταστροφή: οι μανγούστες προτίμησαν πιο προσβάσιμη θήραμα - τα αυγά και τα μικρά των γηγενούς πτηνών, που έφεραν πολλές ποικιλίες στο όριο της εξαφάνισης.

Εμπειρία από ειδικούς κτηνάκους και ηθική δίλημμα

Μερικοί ενθουσιώτες και ειδικοί κτηνάκοι δείχνουν ότι οι μανγούστες που μεγαλώνουν σε κρατήματα από την παιδική τους ηλικία μπορούν να συνηθίζουν στον άνθρωπο, να ανταποκρίνονται σε κλήσεις και حتى να δείχνουν στοιχεία συμπεριφοράς παιχνιδιού. Ωστόσο, αυτός ο αποτέλεσμα απαιτεί τεράστιες προσπάθειες: δημιουργία τεράστιων, ειδικά εξοπλισμένων κελιών, παροχής ποικιλόμορφου ζωντανού φαγητού και συνεχούς, σχεδόν 24ωρης προσοχής. Ακόμα και ο πιο «χειροτεχνικός» μανγούστης δεν θα γίνει ποτέ πλήρως υπάκουος και ασφαλής συνεργάτης, όπως ένας σκύλος. Η συμπεριφορά του θα ελέγχεται πάντα από τα άγρια ένστικτα του. Επομένως, η ηθική δίλημμα είναι ότι η κράτηση μανγούστη στο σπίτι είναι πριν από όλα η ικανοποίηση των προσωπικών επιθυμιών του ανθρώπου, και όχι η φροντίδα για την ευημερία του ζώου, η φυσικές ανάγκες του οποίου είναι σχεδόν αδύνατο να ικανοποιηθούν στη φυλακή.

Permanent link to this publication: