Κρατικός οικιακός χιούμορ: πώς η αστεία γίνεται δράμα επαναπροσδιορισμού

Πες την ειλικρινώς: όταν ακούς τις λέξεις «κρατικός χιούμορ», τι έρχεται στο μυαλό σου; αστείες για τον πιόνο τρακτορικό, τον ατυχή κυνηγό ή τη γυναίκα που ζυμώνει μέλι από λουλούδια του κουνουπιού; Η πλειοψηφία των στερεοτύπων για τους κατοίκους του countryside συνοψίζονται στον τύπο του απλού, λίγο γελοίου και απομονωμένου από την πρόοδο ανθρώπου. Αλλά αν παρατηρήσεις τον κρατικό χιούμορ πιο προσεκτικά, αποκαλύπτεται ότι δεν είναι απλώς διασκέδαση, αλλά μια φιλοσοφία. Είναι ένας τρόπος αντιμετώπισης των δυσκολιών, διατήρησης της ταυτότητας και, το πιο σημαντικό, επαναπροσδιορισμού αυτών των στερεοτύπων που οι κάτοικοι της πόλης αγαπούν να επιβάλλουν στη «κωμοκρατία».

Ο χιούμορ ως θωράκιση: γιατί οι κρατικοί αστείως

Σε κάθε κουλτούρα, το χιούμορ εκτελεί μια προστατευτική λειτουργία. Βοηθά να περάσουμε τις δυσκολίες, να χαλαρώσουμε και να δημιουργήσουμε αίσθημα κοινότητας. Για τους κατοίκους του countryside, που συχνά αντιμετωπίζουν κατανόηση από την πόλη, οικονομικές δυσκολίες και σωματική εργασία, το χιούμορ γίνεται όχι απλώς διασκέδαση, αλλά εργαλείο επιβίωσης. Η ειρωνεία για τη δική τους ζωή είναι ένας τρόπος να πει: «Ναι, δεν έχουμε μετρό και καφέ, αλλά μάλλον μπορούμε να γελούμε με αυτό που έχουμε». Σε αυτό το νόημα, το κρατικό χιούμορ δεν είναι σημάδι αναισθησίας, αλλά σημάδι ψυχολογικής ανθεκτικότητας.

Πάρτε για παράδειγμα τον κλασικό τύπο: αστείες για τον τρακτορικό που παγιδεύτηκε στη λάσπη, ή για την κόρα που δραπέτευσε στο γειτονικό χωράφι. Στην πρώτη ματιά, είναι απλές καθημερινές ιστορίες. Αλλά πίσω από αυτές υπάρχει μια βαθιά κατανόηση ότι η ζωή στο countryside είναι μια συνεχής μάχη με τη φύση, με την τεχνολογία και με τον εαυτό τους. Ο χιούμορ για αυτές τις αποτυχίες βοηθά να μην τις θεωρούμε ως τραγωδία. Αυτός ο επαναπροσδιορισμός του στερεοτύπου του «κρατικού αποτυχημένου»: στην πραγματικότητα, ο άνθρωπος που γελάει με τα προβλήματά του έχει ήδη νικήσει την helfti.

Ο στερεοτύπος του «μη εξελιγμένου απλού» και η αποκάλυψη του

Ένας από τους πιο ζωντανούς στερεοτύπους για τους κατοίκους του countryside είναι ο τύπος του άπαιδευμένου ανθρώπου που δεν καταλαβαίνει τις σύνθετες ιδέες και ζει με το πρίσμα «η κατοικία μου είναι στην άκρη». Το κρατικό χιούμορ παίζει ενεργά με αυτόν τον τύπο, αλλά όχι για να τον επιβεβαιώσει, αλλά για να δείξει την αστεία του. Για παράδειγμα, η αστεία: «Έφτασε ο πόλιτης στον πατέρα του στο countryside και ρώτησε: «Πατέρα, πώς ζεις χωρίς το Διαδίκτυο;» Ο πατέρας: «Δεν ξέρω, δεν το έχω δοκιμάσει».» Αυτή είναι μια απλή αστεία, αλλά ανατρέπει τον στερεοτύπο: ο πόλιτης αποδεικνύεται εξαρτημένος από κάτι που ο πατέρας του μπορεί να ζήσει χωρίς. Αυτό δεν είναι απόσυρση, αλλά αυτοδύναμη.

Ή πάρτε τις αστείες για τη δωδεκάλεπτη χειραγώγηση. Ο πόλιτης συχνά αντιπροσωπεύει τον κατοίκη του countryside ως απλό και πιστό. Αλλά οι κρατικές αστείες, αντίθετα, τον απεικονίζουν ως άνθρωπο που μπορεί να ξεγελάσει οποιονδήποτε πόλιτη «έξυπνο». Για παράδειγμα, η ιστορία για τον πατέρα που πούλησε στον πόλιτη μια «μαγική» τσάντα με σκουλήκια που φέρνουν τύχη. Φυσικά, είναι μια καρακτοποίηση, αλλά λειτουργεί για το αποκάλυψη του στερεοτύπου: ο κατοίκης του countryside δεν είναι αργός, απλώς μιλάει μια άλλη γλώσσα και ζει με άλλους κανόνες. Η ευφυΐα του δεν είναι απλώς δόλια, αλλά προσαρμοστικότητα.

Η αυτοειρωνεία ως ανώτατο επίπεδο

Το πιο ενδιαφέρον για το κρατικό χιούμορ είναι η αυτοειρωνεία του. Οι κάτοικοι του countryside συχνά γελούν με τον εαυτό τους, και αυτό δεν είναι κατεβάσματα, αλλά αναγνώριση της μοναδικότητάς τους. Η αστεία: «Στην κωμότητα μας όλοι είναι συγγενείς και حتى τα σκυλιά στην οδό ξέρουν ποιος είναι ποιος». Αυτό είναι και αλήθεια και ειρωνεία για τις στενές σχέσεις της κωμοκτηίας, που οι κάτοικοι της πόλης συχνά θεωρούν «αποσύρση». Αλλά αυτή η στενότητα είναι αυτό που κρατάει την κωμοτική κοινότητα μαζί. Η αυτοειρωνεία γίνεται τρόπος να πει: «Ναι, είμαστε έτσι και μας αρέσει αυτό».

Επιπλέον παράδειγμα: οι αστείες για την ταχύτητα της ζωής στο countryside. «Ο πόλιτης ρωτά: «Γιατί όλα είναι τόσο αργά εδώ;» Ο κάτοικος του countryside απαντά: «Γιατί πρέπει να είναι γρήγορα; Ζούμε, όχι εργαζόμαστε».» Αυτό είναι μια ειρωνεία για την πόλιν αταραξία, που, κατά την άποψη του κάτοικου του countryside, αφαίρεται την ποιότητα ζωής του ανθρώπου. Εδώ ο στερεοτύπος του «λενού» κατοίκη του countryside ανατρέπεται: δεν είναι λενός, αλλά επιλέγει συνειδητά έναν αργό ρυθμό για να είναι ευτυχής.

Οι οικογενειακές ιστορίες ως μορφή μετάδοσης σοφίας

Το κρατικό χιούμορ γεννιέται συχνά όχι στο Διαδίκτυο, αλλά στο τραπέζι του δείπνου, στον κύκλο της οικογένειας. Αυτές είναι ιστορίες που μεταφέρονται από γενιά σε γενιά. Δεν είναι απλώς γελοίες, αλλά διδακτικές. Η ιστορία για τον παππού που κατάφερε να πουλήσει την κατσίκα με το σπέρμα και στη συνέχεια να αγοράσει με αυτά τα χρήματα έναν νέο τρακτορικό, δεν είναι απλώς μια αστεία, αλλά μια διδακτική. Η ειρωνεία σε αυτές τις ιστορίες συνήθως συνοδεύεται από θαυμασμό.

Ο φόρμας των οικογενειακών ιστοριών επιτρέπει την επαναπροσδιορισμό του στερεοτύπου της «κρατικής φτώχειας». Αντί να жαλώνται για την έλλειψη χρήματος, οι άνθρωποι γελούν με το πώς τα κατάφερνε να τα βγάλουν πέρα. Η αστεία: «Στο σπίτι μας δεν υπάρχει τίποτα περιττό, ούτε περιττά χρήματα». Αυτό δεν είναι κακία, αλλά φιλοσοφία: η ευτυχία δεν βρίσκεται στο πλούτο, αλλά στην ικανότητα να χαίρεσαι με αυτό που έχεις.

Η επαναπροσδιορισμός του στερεοτύπου της «αποσύρσης»

Ένας από τους πιο ισχυρούς τρόπους επαναπροσδιορισμού είναι η παρουσίαση της πρακτικής υπεροχής της ζωής στο countryside. Το κρατικό χιούμορ συχνά βασίζεται στο ότι οι πόλιτες «προηγμένες» τεχνολογίες είναι άχρηστες στη γη, ενώ τα απλά κρατικά μέσα είναι εξαιρετικά. Η αστεία: «Εμείς έχουμε το Διαδίκτυο μέσω του γείτονα, και τη θέρμανση μέσω της καλοσύνης που λειτουργεί με ξύλα που έχουμε φτιάξει. Και εσείς όλα με κουμπιά; Να έχεις καλή τύχη». Αυτό δεν είναι αντι-προοδευτικό, αλλά η επιβεβαίωση ότι διαφορετικές συνθήκες απαιτούν διαφορετικό προσεγγισμό. Ο στερεοτύπος της «αποσύρσης» σπάει σε αλήθεια επιβίωσης.

Ο χιούμορ ως γέφυρα μεταξύ πόλης και countryside

Το κρατικό οικιακό χιούμορ σήμερα γίνεται όλο και πιο συχνά εκτός των οικιστικών σπιτιών. Γίνεται δημοφιλές στα κοινωνικά δίκτυα, όπου οι κάτοικοι της πόλης χαίρονται να γελούν με τις «κρατικές» ιστορίες. Και σε αυτό υπάρχει και επαναπροσδιορισμός: το χιούμορ συγχρονίζει. Όταν ο κάτοικος της πόλης γελάει με την αστεία για την κόρα, δεν νιώθει πιο ανώτερος, νιώθει μέρος της κοινής ανθρώπινης ιστορίας. Ο στερεοτύπος του «ξένου» εξαφανίζεται και μένει απλώς ο άνθρωπος που επίσης ξέρει τι σημαίνει βρωμιά, κούραση και η χαρά από μια καλή συγκομιδή.

Συμπέρασμα

Το κρατικό οικιακό χιούμορ δεν είναι απλώς μια συλλογή αστειών. Είναι ένα ισχυρό πολιτισμικό μηχανισμός που βοηθά τους κατοίκους του countryside να διατηρούν την αξιοπρέπεια, να επαναπροσδιορίζουν τους επιβληθέντες στερεοτύπους και να βρίσκουν χαρά στη καθημερινή ζωή. Κάθε αστεία για τον τρακτορικό, τους συγγενείς ή την αργή ζωή στο countryside είναι ένα μικρό δήλωση: «Ξέρω τι σκέφτεστε για μένα, αλλά βλέπω τον εαυτό μου διαφορετικά». Και μπορεί να είναι ακριβώς αυτός ο χιούμορ που κάνει τη ζωή στο countryside όχι απλώς επιβίωση, αλλά τέχνη.

Permanent link to this publication: