Ο παιδί δεν μπορεί να δεξιάσει τα σκουλαρίκια στα 8 χρόνια. Η μάνα αποφασίζει για αυτόν ποιο κύκλο θα πάει. Ο φοιτητής δεν ξέρει πώς να πληρώσει το διαμέρισμα. Αυτό είναι όλα τα αποτελέσματα της υπερπροστασίας. Η εκπαίδευση της αυτονομίας δεν είναι βαρβαρότητα, αλλά αγάπη. Το παιδί που μπορεί να κάνει μόνο του μεγαλώνει αυτοπεποίθητο και χαρούμενο. Αλλά πώς να εκπαιδεύσεις την αυτονομία χωρίς να γίνεις δικτάτορας;

Από ποια ηλικία να ξεκινήσεις

Από τη γέννηση. Ναι, το βρέφος δεν μπορεί να ντύσει μόνο του, αλλά μπορεί να δώσει σήμα ότι θέλει να φάει. Σέβομαι τα σημάδια του. Στα 1 έτος: να πίνει από το ποτήρι, να κρατάει το κουτάλι. Στα 2 έτη: να αφαιρεί τα παπούτσια, να μαζεύει τα παιχνίδια. Στα 3 έτη: να ντύσει (προς το παρόν), να πλένει τα χέρια του. Στα 4 έτη: να δεξιάσει τα σκουλαρίκια (το πιο δύσκολο), να βοηθήσει να καλύψει τον τραπέζι. Στα 5 έτη: να καθαρίσει τα δόντια του, να μαζέψει το κρεβάτι, να επιλέξει τα ρούχα του.

Στα 6-7 έτη: να συλλέξει το τσάντα του, να φτιάξει απλή τροφή (σαλάμι). Στα 8-10 έτη: να πάει στο κατάστημα, να σπαταλάει τα χρήματα του, να παρακολουθεί το χρόνο. Στα 11-13 έτη: να φτιάξει απλά γεύματα, να καλέσει τον γιατρό, να ταξιδεύσει με τον δημόσιο μεταφορικό μέσο. Στα 14-17 έτη: να διαχειριστεί τον προϋπολογισμό, να σχεδιάσει τη μέρα του, να λύσει συγκρούσεις.

Είναι σημαντικό: μη κάνεις το παιδί να κάνει αυτό που μπορεί να κάνει μόνο του. Αλλά και μη το αφήσεις στην αγνώστου.

Λάθη των γονέων

Να κάνεις το παιδί να κάνει το δικό του («δώσε μου γρήγορα»). Το παιδί συνηθίζει να πιστεύει ότι του οφείλουν όλα. Να κρίνεις το παιδί για τις αποτυχίες («χέρια δεν είναι από το σωστό μέρος»). Το παιδί φοβάται να δοκιμάσει. Να το προστατεύεις όπου δεν χρειάζεται («μην βγεις έξω, θα πέσεις»). Το παιδί μεγαλώνει φόβητο. Να δώσεις εργασίες που δεν είναι κατάλληλες για την ηλικία του («πλύνε τα παράθυρα» στα 3 χρόνια). Το παιδί απογοητεύεται και το παρατάει. Να μην εμπιστεύεσαι («θα το κάνεις σωστά;»). Να σκοτώνεις την πρωτοβουλία.

Να τιμωρείς την πρωτοβουλία («συμμάθεψες να κλείσεις τον κουβάρι; θα σε τιμωρήσω!»). Είναι παράλογο.

Πρακτικές ενέργειες

Διαθέτει τις υποχρεώσεις του σπιτιού. Να πλένει τα πιάτα, να σβήνει το σκόνη, να φροντίζει τα λουλούδια. Όχι για το «ευχαριστώ», αλλά γιατί είναι μέλος της οικογένειας. Προοχής στις προσπάθειες, ακόμα και αν είναι λάθος. Χαιρετίζε τον: «εσύ είσαι καλός που το προσπάθησες». Πολλαπλασιάστε τις εργασίες. Πρώτα να τοποθετήσει τα βιβλία στο τσάντα, μετά να ελέγξει το πρόγραμμα. Εκπαιδεύστε το να σχεδιάζει. Το βράδυ: «τι θα κάνουμε αύριο το πρωί;». Επιτρέψτε του να κάνει λάθη. Αν δεν κάνει τα μαθήματα, πάρει διπλό. Στην επόμενη φορά θα το κάνει.

Εκπαιδεύστε το να λέει «όχι». Εκπαιδεύστε τις σκηνές: «θα μου δώσεις να δανειστείς; — Όχι, είμαι απασχολημένη».

Γυναικεία και ανδρικά διαφορές

Οι γυναίκες συχνά εκπαιδεύονται να είναι ευγενικές και να βοηθούν στο σπίτι, ενώ οι άνδρες να είναι δυνατοί και αυτονομικοί. Αυτά είναι στερεότυπα. Ο άνδρας πρέπει να μπορεί να μαγειρεύει, η γυναίκα να βιβλίων. Η αυτονομία δεν εξαρτάται από το φύλο. Αλλά η κοινωνία πιέζει. Επομένως, οι γονείς πρέπει να είναι συνειδητοί.

Παράδειγμα: ο αγόρι θέλει να χορεύει — υποστηρίξτε το. Η κόρη θέλει να παίζει ποδόσφαιρο — μην το απαγορεύσετε.

Όταν η αυτονομία είναι επικίνδυνη

Όλα έχουν όρια. Το παιδί δεν πρέπει να: να περνάει μόνο του στην κίνηση της οδού στα 5 χρόνια; να χρησιμοποιεί το αέριο χωρίς επίβλεψη; να επικοινωνεί με άγνωστους στο διαδίκτυο; να αγοράζει αλκοόλ (κατά νόμο); να φεύγει από το σπίτι χωρίς προειδοποίηση. Εκπαιδεύστε τα παιδιά στα κανόνια ασφαλείας. Πολλαπλασιάστε την περιοχή ελευθερίας.

Ο αυτονομικός παιδί δεν είναι αυτός που ξέρει να κάνει όλα, αλλά αυτός που δεν φοβάται να δοκιμάσει. Μη το κάνεις να το κάνει, αλλά είστε κοντά για να τον βοηθήσετε αν πέσει. Και θυμάσθε: ο στόχος σας είναι να μεγαλώσετε έναν ελεύθερο άνθρωπο, όχι έναν υποτακτικό.

Permanent link to this publication: