Χιούμορ για φαγητό και φανατικούς φαγοσφαιριστές: Πώς ο γέλος μας κάνει λίγο πιο χορτάτους

Το φαγητό δεν είναι απλώς καύσιμα για το σώμα. Είναι κουλτούρα, ριτουαλ, πάθος και φυσικά, ατέλεια πηγή χιούμορ. Χαρίζουμε αστεία για την μαγειρική, για την υπερφαγία, για τις δίαιτες, για τα εστιατόρια και για το πώς είναι δύσκολο να επιλέξεις τι να παραγγείλεις από το μενού. Ο γέλος για το φαγητό είναι ένας τρόπος να αναγνωρίσουμε ότι είμαστε όλοι λίγο εξαρτημένοι από το γλυκό, ότι οι αδυναμίες μας μας κάνουν ανθρώπους. Σε αυτό το άρθρο, συγκεντρώσαμε τα πιο αστεία, πιο αναγνωρίσιμα και πιο ζεστά αστεία για το φαγητό και για αυτούς που δεν μπορούν να περάσουν από το ψυγείο.

Ιστορίες από τη κουζίνα: αστεία για την μαγειρική

Η μαγειρική είναι ένας ξεχωριστός γένος χιούμορ. Από τη μια πλευρά, είναι μαγεία: από ωμά προϊόντα δημιουργείται κάτι φάσιμο. Από την άλλη πλευρά, είναι ένα πεδίο μάχης όπου τα αυγά καούν, το тестό κολλάει στο τραπέζι και η άλμη γίνεται ζάχαρη. Επομένως, τα αστεία για την κουζίνα είναι πάντα λίγο ιεροτελεστία.

«Γιατί δεν μου αρέσει η μαγειρική; Πorque είμαι ένας άνθρωπος που κρατάται, και η κουζίνα είναι το μέρος όπου επιτρέπω στον εαυτό μου να κράζω στο σκόρδο».

«Συνταγή: ανοίξτε το ψυγείο, δείτε τα προϊόντα, κλείστε το ψυγείο και παραγγείλετε πίτσα. Ο πιο αξιόπιστος τρόπος».

«Αν στο συνταγολόγιο γραφτεί \"άλατο κατά γούστο\", σημαίνει ότι μπορείτε να μην προσθέσετε άλατο, ώστε να πείτε ότι μαγειρεύετε με δίαιτα».

«Έμαθα να μαγειρεύω σούπα έτσι που να είναι το καλύτερο την επόμενη μέρα, γιατί μέχρι τότε ήδη είχα ξεχάσει τι έβαλα μέσα».

«Για να μαγειρέψω, είναι σαν να παίζω ρουλέτα. Μόνο που αντί για σφαίρες, έχουμε μπαχαρικά και ένα από αυτά είναι πάντα ο πιπέρι».

Για τους φανατικούς φαγοσφαιριστές: οι οποίοι δεν αγαπούν να φάνε γλυκά

Ο φανατικός φαγοσφαιριστής είναι ένα αρχετύπο που υπάρχει σε όλες τις κουλτούρες. Είναι εύκολο να τον αναγνωρίσετε: κοιτάζει το φαγητό με αγάπη, είναι πρόθυμος να συζητήσει για το μενού για ώρες και το αγαπημένο του λέμα είναι \"προσθήκη\". Τα αστεία για αυτούς τους ανθρώπους είναι μια δήλωση αγάπης για τη ζωή.

«Δεν είμαι γοητευτής. Είμαι ένας άνθρωπος που βοηθά τη γη να απαλλαγεί από το περιττό φαγητό».

«Όταν λέω \"έχω πείνα\", αυτό σημαίνει ότι έχω φάει πριν από δύο ώρες και είναι ώρα να το επαναλάβω».

«Η δίαιτα μου είναι όταν κοιτάζω το φαγητό και σκέφτομαι: \"Μπορώ να το φάω, αλλά με πατάτες\"».

«Δεν τρώω φαστφουντ. Απλώς τρώω γρήγορα, γιατί δεν μπορώ να περιμένω να δοκιμάσω κάτι άλλο».

«Αν δεν ξέρετε τι να παραγγείλετε, παραγγείλτε όλα. Στη συνέχεια θα καταλάβετε».

Δίαιτες και χιούμορ: η ατελείωτη μάχη

Το θέμα των δίαιτων είναι μια χρυσή πόρτα για το χιούμορ. Porque όλοι μας τουλάχιστον μια φορά προσπαθήσαμε να ξεκινήσουμε \"νέα ζωή\" από την επόμενη Δευτέρα, αλλά η ζωή ξεκίνησε, αλλά η δίαιτα αναβλήθηκε. Τα αστεία για τις δίαιτες είναι ο γέλος για την δική μας αδυναμία.

«Η πιο αποτελεσματική δίαιτα είναι όταν κλείνετε το ψυγείο με κλειδί και στη συνέχεια χάνετε το κλειδί».

«Είμαι στη δίαιτα. Μόνο να περιμένω να ξεκινήσει να λειτουργεί».

«Πήρα στη δίαιτα. Οι πρώτοι τρεις μέρες έφαγα ό,τι ήθελα, και στη συνέχεια αποφάσισα ότι η δίαιτα δεν είναι για περιορισμούς, αλλά για συνείδηση. Επομένως, συνειδητά έφαγα τον κέικ».

«Η δίαιτα είναι όταν τρώτε μια κουταλιά γλυκό και στη συνέχεια δέκα, γιατί είναι μικρές και δεν μετράνε».

Ρεστοραντικό χιούμορ: όταν ο οфициант γίνεται ψυχολόγος

Το εστιατόριο είναι ένα μέρος όπου όχι μόνο τρώμε, αλλά και παίζουμε ρόλους. Σπουδάζουμε το μενού, κάνουμε δύσκολες ερωτήσεις για τα σάλτσες, κάνουμε την παραγγελία με την αίσθηση ότι από αυτή την επιλογή εξαρτάται η τύχη του κόσμου. Και φυσικά, το ρεστοραντικό χιούμορ βασίζεται σε αυτή τη δραμα.

«Η παραγγελία στο εστιατόριο είναι σαν να παίζεις το \"τι θέλω να φάω\". Θέλω όλα, αλλά θα επιλέξω ένα και θα με λυπάμαι για την επιλογή μου για το υπόλοιπο της ζωής μου».

«Ο οфициант: \"Καλή όρεξη\". Εγώ: \"Δεν υπόσχομαι, αλλά θα προσπαθήσω\"».

«Όταν λέω στον οфициanten ότι \"γλυκό\", αυτό σημαίνει ότι ήδη θέλω να παραγγείλω το ίδιο για να το φάω στο σπίτι σε πλήρη σιωπή».

«Ο πιο δύσκολος επιλογή στη ζωή δεν είναι μεταξύ του καλού και του κακού, αλλά μεταξύ \"με μανιτάρια\" και \"χωρίς μανιτάρια\"».

Φίλοι του πива και του χιούμορ του πива

Το πиво είναι μια ξεχωριστή κουλτούρα. Έχει τα δικά του ριτουάλια, τις δικές του ιστορίες και τον δικό του χιούμορ. Οι φίλοι του πιβα είναι φιλοσοφοί που μπορούν να συζητούν για ώρες για τη γεύση και την αφρώδη, και στη συνέχεια να ανακαλύψουν ότι το κύριο είναι η φιλία.

«Το πivo δεν είναι ένα ποτό, είναι ένας τρόπος να συγκεντρώσουμε τις σκέψεις μας. Ειδικά μετά την τρίτη κούπα».

«Γιατί το πivo είναι καλύτερο από τους ανθρώπους; Γιατί είναι πάντα κρύο και δεν κάνει ερωτήσεις».

«Ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου δεν είναι ο σκύλος, αλλά ο άνθρωπος που αγοράζει πivo για εσάς. Αλλά και ο σκύλος είναι καλά».

«Δεν είμαι αλκοολικός. Είμαι συλλέκτης ετικετών πιβα που προσωρινά περιέχουν υγρά».

Τροφή και σχέσεις: όταν συναντάς την ψυχική σου αδερφή

Η τροφή συχνά γίνεται θέμα για τα πρώτα ραντεβού, τις οικογενειακές διαφορές και τις συμβιβασμοί. Τα αστεία για το πώς μοιράζουμε το φαγητό είναι ένας τρόπος να πούμε: \"Τον σε σεβαστώ, αλλά όχι αρκετά για να μοιράζομαι τις πατάτες\"».

«Όταν συναντάς κάποιον που είναι πρόθυμος να μοιραστεί μαζί σου τον τελευταίο κύβο πίτσας, καταλαβαίνεις ότι αυτό είναι για πάντα».

«Η αγάπη είναι όταν λες \"Δεν είμαι πεινασμένος\" και δίνεις τον δικό σου δείπνο στον άλλον. Αλλά αυτό κάνουν μόνο οι ήρωες. Οι κανονικοί άνθρωποι λένε: \"Θα το φας;\"».

«Η κύρια σημασία στη ζωή δεν είναι ποιος μαγειρεύει, αλλά ποιος πλένει τα πιάτα. Και αυτός που δεν πλένει, μαγειρεύει δύο φορές».

«Η πιστή σχέση ελέγχεται όχι από την απουσία των εξωγαμειών, αλλά από την ικανότητα να δώσεις τον τελευταίο κύβο κρέατος».

Συμπέρασμα

Τα αστεία για το φαγητό δεν είναι απλώς ψυχαγωγία. Είναι ένας τρόπος να αντιμετωπίσουμε τις καθημερινές κουζίνα δραμα, να αναγνωρίσουμε τις αδυναμίες μας και να αισθανθούμε κοινότητα με εκατομμύρια ανθρώπους που έχουν επίσης μια φορά προσπαθήσει να προσθέσουν πάπρικα στο σούπα ή να φάγουν τον κέικ μόνοι τους. Η τροφή ενώνει, και το χιούμορ για τη τροφή ακόμα περισσότερο. Γιατί όταν γελούμε με την υπερφαγία, τις δίαιτες ή την επιλογή στο μενού, γελούμε με τον εαυτό μας. Και σε αυτό το γέλιο — η ανθρωπιά μας. Καλή όρεξη και καλή διάθεση!

Permanent link to this publication: