Καλοκαίρια. Για το παιδί — είναι ελευθερία. Για τον ενήλικα — κεφαλαλγία. Το παιδί ονειρεύεται να κοιμάται μέχρι το μεσημέρι, να παίζει στο υπολογιστή, να περπατάει. Ο ενήλικας σκέφτεται: πού να το αφήσω, τι να του κάνω, να μην χτυπήσω το τοίχο. Ο διάστημα στην κατανόηση είναι τεράστιο. Αλλά γιατί είναι έτσι; Και μπορεί να γίνουν τα καλοκαίρια χαρούμενα για όλους;

Με τα μάτια του παιδιού

Τα καλοκαίρια είναι ο μακρινός διακοπές από το σχολείο. Από τους καθηγητές, τις βαθμολογίες, τις εργασίες. Είναι το χρόνο που μπορείς να ασχοληθείς με τα αγαπημένα σου πράγματα. Να κοιμάσαι όσο θέλεις. Να συναντάς φίλους (μόνο τις αλλαγές). Να ταξιδεύεις με την οικογένεια. Να μη κάνεις τίποτα («να κάθομαι στον καναπέ» — πλήρες δρώμενο). Το παιδί δεν σκέφτεται για τη ωφέλεια. Σκεφτόμαστε για την χαρά.

Για το παιδί, τα καλοκαίρια είναι δώρο. Ακόμα και αν κάθεται στο σπίτι, είναι χαρούμενο που δεν χρειάζεται να σηκώνεται νωρίς.

Με τα μάτια του ενήλικα

Ο ενήλικας (ο γονέας) βλέπει τα καλοκαίρια ως πρόβλημα. Ποιον να αφήσει το παιδί, αν και οι δύο εργάζονται; Πώς να οργανώσει τον ελεύθερο χρόνο, ώστε να μην κοιτάζει το τηλέφωνο όλη μέρα; Πόσο θα κοστίσει (τραπεζάκια, καθηγητές, εργαστήρια); Πώς να μην ξεχάσει το σχολικό πρόγραμμα; Στα τέλη, τα καλοκαίρια μετατρέπονται σε ένα λογιστικό κвест.

Ο ενήλικας θέλει να ξεκουραστεί το παιδί, αλλά και να αναπτύσσεται. Συχνά αυτές οι στόχοι συγκρούονται. Εξ ου ο στρες των γονέων και η απογοήτευση των παιδιών.

Τι σκέφτεται το παιδί για τα σχέδια του ενήλικα

Οι γονείς: «Θα σε εγγραφούμε σε ένα στρατόπεδο, θα είναι διασκεδαστικό». Το παιδί: «Δεν θέλω στρατόπεδο, θέλω να είμαι στο σπίτι». Οι γονείς: «Θα διαβάσουμε 20 βιβλία το καλοκαίρι». Το παιδί: «Μισώ το διάβασμα». Οι γονείς: «Πойдем για διακοπές στη θάλασσα, θα αγοράσουμε εκδρομές». Το παιδί: «Πprefere να παίζω στο tablet». Οι ενήλικες συχνά επιβάλλουν τις δικές τους ιδέες για τον καλό διακοπές. Το παιδί αντιστέκεται.

Λύση: να δίνουμε επιλογές. «Τι θέλεις; Στρατόπεδο ή επίσκεψη στην γιαγιά;» Δεν «τι θα κάνουμε», αλλά «ποιον από τους δύο τύπους».

Τι σκέφτεται ο ενήλικας για τις επιθυμίες του παιδιού

Το παιδί: «Θέλω να κάθομαι στο τηλέφωνο όλη μέρα». Ο ενήλικας: «Αυτό είναι επικίνδυνο, η όραση, η στάση του σώματος». Το παιδί: «Θέλω να κοιμάμαι μέχρι το μεσημέρι». Ο ενήλικας: «Τότε θα είσαι αδύναμος». Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. Αλλά μπορεί να συμφωνήσουμε. Συμφωνία: 2 ώρες τηλέφωνο την ημέρα + βόλτα. Να κοιμάμαι μέχρι τις 10, αλλά μετά το μεσημέρι να μην παραμένω καθισμένος.

Είναι σημαντικό να μην απαγορεύουμε, αλλά να περιορίζουμε και να προτείνουμε εναλλακτική λύση.

Ιδανικά καλοκαίρια: αναζήτηση ισορροπίας

Για το παιδί: ελευθερία, παιχνίδι, φίλοι, ελάχιστες υποχρεώσεις. Για τον ενήλικα: ασφάλεια, ανάπτυξη, η χαρά του παιδιού και ο δικός τους χαράς. Ο ιδανισμός είναι δυνατός αν: το παιδί έχει σχέδιο για τη μέρα, αλλά όχι σκληρό. Για παράδειγμα, το πρωί — χρήσιμο, το μεσημέρι — διασκέδαση, το βράδυ — ταινία. Μέρος του χρόνου περνάει με τους γονείς (συμμετοχή σε κοινά ενδιαφέροντα, μαγειρική). Μέρος — ανεξάρτητα (συναντήσεις με φίλους, κλάσεις). Υπάρχει χρόνος για το «μηδέν».

Το κλειδί: το παιδί συμμετέχει στη διαδικασία της planification. Τότε νιώθει ευθύνη.

Η κατανόηση των καλοκαιριών από το παιδί και τον ενήλικα είναι διαφορετική, αλλά όχι αντίθετη. Το παιδί θέλει χαρά, ο ενήλικας — ηρεμία. Αν κάθομαι και συμφωνώ, μπορούμε να βρούμε την ισορροπία. Και τότε τα καλοκαίρια θα γίνουν το καλύτερο χρονικό διάστημα του έτους, και όχι ένας δοκιμασμός.

Permanent link to this publication: