Πεrfεκτιoνισμός στο κoνкур: μεταξύ επιθυμίας για ιδανικό και κενό εξάντλησης

Εισαγωγή: ο πεrfεκτιoνισμός ως συστημικός προκλήσεις στο αθλητισμό υψηλών επιδόσεων

Το κoνкур (πρόοδος εμπόδιων) είναι ο μοναδικός ολυμπιακός τύπος ιππικού αθλητισμού όπου ο αποτέλεσμα μετράται με μαθηματική ακρίβεια: εκατοστά, δευτερόλεπτα, καθαρότητα άλματος. Σε αυτό το περιβάλλον, όπου η μικρή λάθος από τη ζευγάρι «μαθητής-ιππότης» οδηγεί σε αποκλεισμό από το διαγωνισμό ή απώλεια βραβείου, ο πεrfεκτιoνισμός γίνεται όχι προσωπική χαρακτηριστική, αλλά επαγγελματικός εμπαιγμός. Ωστόσο, από επιστημονική άποψη, ο πεrfεκτιoνισμός είναι πολυδιάστατος κατασκευαστής που μπορεί να λειτουργεί ως προσαρμοστικός πόρος (« υγιές επιθυμία για τέλειωση»), αλλά και δυσπροσαρμοστικός παράγοντας που οδηγεί σε ψυχολογική εξάντληση, χρόνιες τραύματα και σύνδρομο εξάντλησης στους αθλητές και τα άλογά τους.

Διπλόπλευρος Ιάνας: προσαρμοστικός και δυσπροσαρμοστικός πεrfεκτιoνισμός

Οι ψυχολόγοι (Hewitt, Flett, Frost) αναγνωρίζουν δύο κύρια μέτρηση:

Πεrfεκτιoνισμός απευθείας στο εαυτό (self-oriented): Εσωτερικά εμπνευσμένος πόνος για την établιση υψηλών στάνταρ για τον εαυτό. Στο κoνкур αυτό φαίνεται ως διακυβέρνηση, προσεκτική δουλειά στην τεχνική, ανάλυση κάθε διαγωνισμού. Αυτό είναι ο κινητήρας προόδου.

Πεrfεκτιoνισμός κοινωνικά καθορισμένος (socially prescribed): Παρατηρούμενη πίεση από το εξωτερικό (από τον προπονητή, τους χορηγούς, την ομοσπονδία, το κοινό, τα μέσα ενημέρωσης) με την απαιτηση να είναι άψογος. Αυτός ο τύπος είναι τοξικός, καθώς προκαλεί χρόνιες φόβους αποτυχίας, αίσθημα κατηγορίας και υποτίμηση επιτευγμάτων.

Παράδειγμα προσαρμοστικού προσέγγισης: Ο μύθος Μαρκους Έννινγκ (Γερμανία) είναι γνωστός για την εξαιρετική μεθοδικότητα και την προσοχή στη λεπτομέρεια στη προετοιμασία κάθε άλογα. Ο πεrfεκτιoνισμός του στρέφεται προς το πρόγραμμα: ιδανική θέση, άψογη αίσθηση απόσταση, ελεγχόμενη σύνταξη εκπαίδευσης. Αυτό του επέτρεψε να επιτύχει μακρά και σταθερή καριέρα στο υψηλό επίπεδο.

Παράδειγμα δυσπροσαρμοστικού πίεσης: Η ιστορία ενός ιππότη που μετά από μια μοναδική λάθος σε σημαντικό διαγωνισμό (π.χ. σκίζαμα στο τελευταίο μπαράκι της γιής στο χρόνο) καταλήγει σε κατάσταση «παραλυτικής ανάλυσης», αρχίζει να επαναπαράγει ατελείωτα κάθε απόφαση, χάνει την αυθόρμητη και την αυτοπεποίθηση, που οδηγεί σε σειρά αποτυχιών. Αυτό είναι το αδιέξοδο της «μετά-λάθους καθυστέρησης» (post-error slowing), που επιδεινώνεται από τον πεrfεκτιoνισμό.

Τρoγγορές και εκφράσεις του πεrfεκτιoνισμού στην κoνкур περιβάλλον

Ουσιώδεις κριτήρια αξιολόγησης: Η συστηματική ποινή (4 πόντοι για καταστροφή εμποδίου, 1 πόντος για κάθε δευτερόλεπτο που ξεπερνά το όριο χρόνου) δημιουργεί την ψευδαίσθηση πλήρους ελέγχου. Ο πεrfεκτιoνιστής αρχίζει να πιστεύει ότι μπορεί και πρέπει να υπολογίσει όλα μέχρι το μίλιμιο, απορρίπτοντας τον στοχασμό και τη «ζωντανή φύση» του συνεργάτη - του άλογα.

Κουλτούρα «μηδέν ανοχής για λάθη»: Στην κορυφή του αθλητισμού η τιμή του λάθους είναι εξαιρετικά υψηλή. Αυτό δημιουργεί την εγκατάσταση «όλα ή τίποτα», όπου το δεύτερο μέρος ή حتى καθαρό, αλλά όχι το πιο γρήγορο, passage του δρόμου μπορεί να θεωρηθεί προσωπική αποτυχία.

Προβολή στο άλογο: Ο δυσπροσαρμοστικός πεrfεκτιoνισμός συχνά οδηγεί σε αυτόν που απαιτεί από το άλογο μηχανική ακρίβεια που δεν μπορεί να επιτευχθεί, αγνοώντας την ψυχοφυσιολογική του κατάσταση (κουρασμό, ψυχολογικό άγχος, πόνους). Αυτό οδηγεί σε υπερπροπονηση, απώλεια εμπιστοσύνης και κίνδυνο τραυματισμών στο ζώο.

«Σύνδρομο του αυτοαποκαλούμενου`: Ε即使在 επιτευχθούν υψηλά αποτελέσματα, ο πεrfεκτιoνιστής μπορεί να πιστεύει ότι του έτυχε απλώς, και ο επιτυχία του δεν είναι αξιόλογος. Αυτό υπονομεύει την αυτοπεποίθηση του πριν από τις εκκινήσεις.

Επιστημονικό γεγονός: Μελέτες στην ψυχολογία του αθλητισμού δείχνουν ότι υψηλός βαθμός κοινωνικά καθορισμένου πεrfεκτιoνισμού έχει άμεση συσχέτιση με τα συμπτώματα εξάντλησης (ψυχολογική εξάντληση, αποπροσανατολισμός, μείωση επιτευγμάτων) και υψηλό επίπεδο κορτιζόλης (「ορμόνη άγχους」) στους αθλητές.

Φυσιολογική τιμή: το σώμα υπό την πίεση του ιδανικού

Ο πεrfεκτιoνισμός δημιουργεί χρόνιο κράτος άγχους, το οποίο έχει μετρήσιμες συνέπειες:

Μυϊκοί συσσωρεύσεις: Η συνεχής επιθυμία για απόλυτο έλεγχο οδηγεί σε υπερβολικό, μη αποτελεσματικό μυϊκό τάση στον ιππότη, το οποίο διαταράσσει το λεπτό ισορροπία της συνεργασίας με το άλογο.

Διαταραχή της κινητικής μάθησης: Ο φόβος του λάθους αποκλείει την ικανότητα του εγκεφάλου για εμπειρική (μη εξωτερική) μάθηση, η οποία είναι κρίσιμη για την ανάπτυξη αυτοματοποιημένων δεξιοτήτων σε μια σύνθετη συνεργασία αθλητισμό. Ο ιππότης «πρινερίζει» κάθε κίνηση.

Εφέ «κυανής ασφυξίας» (choking under pressure): Στην κρίσιμη στιγμή ο πεrfεκτιoνιστής, αντί να βασίζεται στις εκπαιδευμένες δεξιότητες, προσπαθεί να ελέγξει κάθε aspect της εκτέλεσης, που οδηγεί σε αποτυχία των καλά απόδοσης μοτορικών προγραμμάτων. Κλασικό παράδειγμα είναι η απώλεια αίσθησης ρυθμού και απόστασης πριν από το εμπόδιο στο κρίσιμο γύρο.

Παράδειγμα: Η ανάλυση των επιδόσεων των κορυφαίων ιππών δείχνει ότι μετά από σοβαρή λάθος (π.χ. πτώση) πολλοί από αυτούς περνούν ένα διάστημα «υπερκαθυστέρησης»: η ιππασία τους γίνεται υπερβολικά προσεκτική, χάνεται η αμplitude και η ινστινκτίβα. Η επίλυση αυτού του κράτους απαιτεί εργασία όχι στη τεχνική, αλλά στην ψυχολογική εγκατάσταση.

Στρατηγικές διαχείρισης: από πεrfεκτιoνισμό σε ιδανική εκτέλεση

Η μάχη με τις δυσπροσαρμοστικές εκφράσεις δεν σημαίνει την απόρριψη υψηλών στάνταρ. Η συζήτηση είναι για την αναδιάταξη τους.

Μεταφορά του εσόδου από το αποτέλεσμα στο πρόγραμμα και το έργο: Αντί για το στόχο «να βγει καθαρά», να θέτουν διόρθωση: «να διατηρήσει σταθερό ρυθμό σε όλο τον δρόμο», «να διατηρήσει μαλακό επαφή με το στόμα του άλογα». Αυτό δίνει έλεγχο σε αυτό που εξαρτάται από τον ιππότη.

Αποδοχή του λάθους ως απαραίτητη πτυχή της μάθησης και των διαγωνισμών: Η ανάλυση του λάθους πρέπει να είναι τεχνική, όχι αξιολογική («τι ακριβώς δεν πήγε καλά;» αντί για «πώς μπορούσα να κάνω τόσο κακό;»). Αυτό επιτυγχάνεται από την Penelope Leprevos (Γαλλία), η οποία μετά από αποτυχίες πάντα κάνει έμφαση στην απόκτηση μαθημάτων, όχι στην αυτοκαταδίκη.

Ανάπτυξη συνείδησης (mindfulness): Τεχνολογίες που στοχεύουν στη συγκέντρωση στο παρόν χωρίς αξιολόγηση βοηθούν να σπάσουν τον κύκλο των πεrfεκτιoνιστικών σκέψεων πριν και κατά τη διάρκεια της εκδρομής.

Εργασία με επαγγελματικό ψυχολόγο αθλητισμού: Για τη δημιουργία κognitívων στρατηγικών αναθεώρησης των στρεσογόνων καταστάσεων και τη διαχείριση της πίεσης.

Ενδιαφέρον γεγονός: Στην πρακτική της προετοιμασίας των ομάδων κάποιων ευρωπαϊκών χωρών χρησιμοποιείται η μέθοδος «έλεγχος της μη ιδανικότητας». Στις εκπαιδεύσεις ειδικά μοντέλοποιούνται σύνθετες, δυσάρεστες συνθήκες (σβισμένο μπαράκι, απρόσμενο σήμα), ώστε ο ιππότης να μάθει να προσαρμόζεται στην απρόβλεπτη, και όχι να καταρρέει όταν αποκλίνει από τον «ιδανικό» σχέδιο.

Συμπέρασμα: το ιδανικό ως κατεύθυνση, όχι ως στόχος

Ο πεrfεκτιoνισμός στο κoνкур είναι ένα δίχαστο όπλο. Ως υγιές επιθυμία για τέλειωση, κινεί την πρόοδο και οδηγεί στις ολυμπιακές κορυφές. Ως νευρωτική ανάγκη για άψογη ποιότητα, προκαλεί την καταστροφή της ψυχής του αθλητή, το ευημερία του άλογα και σκοτώνει την ίδια την χαρά από το άθλημα και την συνεργασία.

Ο κλειδί για την σταθερή επιτυχία σε αυτόν τον τύπο αθλητισμού δεν βρίσκεται στην εξάλειψη του πεrfεκτιoνισμού, αλλά στη μετατροπή του από δυσπροσαρμοστικό σε προσαρμοστικό. Αυτό είναι η μετάβαση από την τυραννία του «πρέπει» στη δίκτυο της «επιλέγω»; από τον φόβο του λάθους στο σεβασμό του ως δάσκαλο; από την εξάρτηση από το ιδανικό αποτέλεσμα στην αφοσίωση στο ιδανικό πρόγραμμα. Τελικά, ο νικητής δεν είναι αυτός που δεν κάνει λάθη, αλλά αυτός που ξέρει να διαμορφώνει σχέσεις με το άλογο και τον διαγωνιστικό προγραμμα, δέχοντας την ανθρωπιά και το ατελείωτο.

Permanent link to this publication: