Για τον πατέρα που ζει ξεχωριστά, είναι εύκολο να πέσει σε πέσιμισμα. Το παιδί είναι μακριά, η πρώην σύζυγος χτίζει κακοπονησίες, δεν υπάρχει αρκετό χρήμα. Αλλά οι έρευνες δείχνουν ότι ο οπτισμός είναι το κύριο όπλο του πατέρα στη μάχη για υγιείς σχέσεις με τα παιδιά. Αναλύουμε πώς ο θετικός προσανατολισμός επηρεάζει τα παιδιά τώρα και μετά από 20 χρόνια.

Ο οπτισμός ως μαγνήτης

Όταν ο πατέρας δεν παραπονιέται στο τηλέφωνο για τη ζωή, δεν κρίνει τη μητέρα, αλλά με χαμόγελο περιγράφει πώς πέρασε η εβδομάδα του, το παιδί τον πλησιάζει. Το παιδί των δέκα ετών δεν ενδιαφέρεται για διαφορές και αλιένσεις. Θέλει να δει τον πατέρα του δυνατό και χαρούμενο. Ο οπτιστικός πατέρας δίνει αίσθηση σταθερότητας.

Εφέ στην αυτοεκτίμηση

Τα παιδιά των διαζευγμένων γονέων συχνά κατηγορούν τον εαυτό τους: «Ο πατέρας μου έφυγε, γιατί είμαι κακός». Ο οπτισμός του πατέρα («Είμαι χαρούμενος που μπορούμε να περνάμε χρόνο μαζί», «Θα τα καταφέρεις καλά») σπάει αυτό το φόβο. Το παιδί μεγαλώνει με το αίσθημα ότι είναι αξιότιμο και αγαπητό, ανεξάρτητα από τη δομή της οικογένειας.

Επιρροή στις μελλοντικές σχέσεις

Τα παιδιά που βλέπουν έναν χαρούμενο πατέρα μπροστά τους, ακόμα και αν ζει ξεχωριστά, αποκτούν μοντέλο θετικού προσανατολισμού απέναντι στις δυσκολίες. Όταν γίνονται ενήλικες, δεν φοβούνται να δημιουργήσουν οικογένεια, δεν περιμένουν από τον συντρόφον τους να τους χτυπήσει στην πλάτη. Ο οπτισμός του πατέρα θεραπεύει τις γενετικές πληγές.

Πώς να διατηρήσεις τον οπτισμό όταν όλα είναι κακά

Να μην λες ψέματα, αλλά να μετακινήσεις το εσόδιο: «Ναι, η μητέρα μου με έκανε να νιώσω κακό, αλλά αυτό δεν έχει να κάνει με εσένα». Να βρίσκεις μικρές χαράς στην επικοινωνία: «Σήμερα μαζί μας επισκευάσαμε το ποδήλατο». Να χαιρετίζεις τον εαυτό σου για τις προσπάθειες, ακόμα και αν δεν αξιολογούνται.

Permanent link to this publication: