Ο ουσιωτικότητα της αγάπης στην φιλοσοφία και τη θρησκεία

Η αγάπη είναι μόνο αίσθημα; ή κάτι περισσότερο; Για πολλούς, είναι μια εφήμερη φλόγα που μπορεί να σβήσει. Αλλά η φιλοσοφία και η θρησκεία επιμένουν: η αγάπη είναι ουσιαστική. Δεν είναι απλώς μέσα μας. Είναι μεταξύ μας. Δίνει δομή στη ύπαρξη, την ηθική και τον σκοπό. Ακόμα και όταν δεν αισθανόμαστε αγάπη, αυτή παραμένει μια πραγματικότητα στην οποία καλούμαστε.

Η αγάπη ως οντολογική σύνδεση

Και ο Πλάτων στο "Πυρ" μιλούσε για τον Έρως ως δύναμη που συνδέει το τελικό με το αέternum. Η αγάπη, κατά τον Πλάτωνα, δεν είναι απλώς η έλξη προς το σώμα, αλλά η τάση προς την ομορφιά ως τέλεια. Αυτό είναι το στόχασμα προς την αλήθεια. Σε αυτόν τον έννοια, η αγάπη δεν είναι μια υποκειμενική φιλοδοξία, αλλά μια βασική δομή της ύπαρξης. Αγαπούμε, γιατί ο κόσμος είναι οργανωμένος έτσι ώστε να μπορούμε να συνδέουμε. Στην χριστιανική θρησκεία αυτή η ιδέα ενισχύεται: ο Θεός είναι Αγάπη. Η αγάπη δεν είναι ένας χαρακτηριστικός του Θεού, αλλά η ουσία Του. Και αν ο Θεός είναι η βάση όλων, τότε η αγάπη είναι η ίδια το ύφασμα της πραγματικότητας.

Η αγάπη ως ηθικός πρίνσιπος

Ο Ιμάνουελ Κάντ δεν έγραψε για την αγάπη ως αίσθημα. Αλλά ο κατηγορηματικός του ιμπερατίβος - να αντιμετωπίζουμε τον άνθρωπο ως στόχο και όχι ως μέσο - είναι φιλοσοφική έκφραση της αγάπης. Στο 20ο αιώνα ο Εμμανουήλ Λεβίνας πήγε παραπέρα: η αγάπη είναι η ευθύνη για τον Άλλο. Το πρόσωπο του Άλλου με καλεί σε ευθύνη. Αυτό δεν είναι μια συναισθηματική κατάσταση, αλλά ένας δόλος που δεν μπορώ να αποφύγω. Ο Μαρτίν Μπούμπερ στο "Εγώ και ο Άλλος" μιλά για την αυθεντική συνάντηση που ξεπερνά τη χρησιμότητα. Η αγάπη δεν είναι ο έργος μου, αλλά ένα γεγονός στο οποίο συμμετέχω.

Θρησκευτικό μέγεθος: αγάπη

Στο Νέο Ζευγάρι η αγάπη - αγάπη - δεν είναι το ρομαντικό αίσθημα και η αδελφική προσκόλληση. Είναι η αόριστη, θυσιαστική αγάπη που δεν εξαρτάται από τις αξίες του αντικειμένου. Είναι ουσιαστική στοιχειωδώς, γιατί είναι η normή στην οποία καλούμαστε, ακόμα και όταν δεν το θέλουμε. "Αγαπήστε τους εχθρούς σας" δεν είναι σύσταση, αλλά εντολή. Δεν απευθύνεται στα συναισθήματά μας. Απευθύνεται στη θέλησή μας. Επομένως η αγάπη δεν είναι αυτό που αισθανόμαστε, αλλά αυτό που κάνουμε.

Αγάπη και ελευθερία

Η αγάπη δεν θα ήταν αγάπη αν ήταν υποχρεωτική. Η ελευθερία κάνει την αγάπη δυνατή και ταυτόχρονα πραγματική. Η ελεύθερη επιλογή να αγαπάμε, ακόμα και όταν δεν υπάρχει επιθυμία, μετατρέπει την αγάπη από αίσθημα σε έργο. Αυτό το μετασχηματισμό κάνει την αγάπη ουσιαστική: υπάρχει στον κόσμο μέσω των αποφάσεών μας. Δεν υπάρχει αγάπη χωρίς ελευθερία. Δεν υπάρχει ελευθερία χωρίς ευθύνη. Και σε αυτόν τον έννοια η αγάπη είναι ο πιο ουσιαστικός φάκτορ της ανθρώπινης ζωής.

Παραδείγματα: φιλόσοφοι και αγίοι

Ο Σωκράτης αγάπησε την αλήθεια περισσότερο από τη ζωή. Ο Φραγκίσκος της Ασίζης αγάπησε τους φτωχούς και τους λοιμώδεις. Ο Ετιέν ντε λα Μποέσι αγάπησε την ελευθερία. Σε κάθε περίπτωση η αγάπη δεν ήταν αίσθημα, αλλά θέση. Ορίζει τα έργα τους, τα страдανία τους, τον θάνατό τους. Αυτά τα παραδείγματα δείχνουν ότι η αγάπη είναι ουσιαστική, γιατί αλλάζει τον κόσμο. Δημιουργεί οικογένειες, κοινότητες, πολιτισμούς. Δημιουργεί πόλεις και καταστρέφει τοίχους.

Η αγάπη δεν εξαφανίζεται όταν περνά η έλξη. Παραμένει ως επιλογή, ως μνήμη, ως ελπίδα. Σε αυτόν τον έννοια η αγάπη είναι ουσιαστική: δεν εξαρτάται από την διάθεσή μας. Εξαρτάται από εμάς.

Permanent link to this publication: