Νέος Έτος και αστείες περιπτώσεις στο αεροδρόμιο: η λογοτεχνική διαχείριση της γιορτής στο χώρο της εξαιρετικότητας

Εισαγωγή: Το αεροδρόμιο ως υπερ πραγματικότητα του Νέου Έτους

Το αεροδρόμιο κατά τη διάρκεια των γιορτών του Νέου Έτους μεταμορφώνεται από σημείο μετάβασης σε μοναδική κοινωνική εργαστήριο. Αυτό είναι ένα χώρος εξαιρετικότητας όπου συναντιούνται οι τελικές ημερομηνίες, οι συναισθηματικές κορυφές, οι πολιτισμικοί κώδικες και οι σφιχτοί πρωτόκολλοι. Οι αστείες περιπτώσεις που συμβαίνουν εδώ δεν είναι απλώς αστείες ιστορίες, αλλά σημεία που δείχνουν βαθύτερους κοινωνικο-ψυχολογικούς διεργασμούς. Αυτές προκύπτουν στη σύνοδο μεταξύ της επιθυμίας για τη μαγεία της γιορτής και της σκληρής λογοτεχνικής της ασφάλειας, μεταξύ του προσωπικού ριτουαλίου και των παγκόσμιων κανόνων.

1. Χρονολογική αστεία: η συνάντηση του Νέου Έτους στον αέρα και το πρόβλημα των χρονολογικών παραδοξιών

Μία από τις πιο συχνές και θεωρητικά ενδιαφέρουσες περιπτώσεις αφορά το χρόνο. Οι επιβάτες που ο πτήσεις τους διασχίζει αρκετές ζώνες ώρας τη νύχτα από την 31η Δεκεμβρίου στην 1η Ιανουαρίου, μπορούν να «συναντήσουν» το Νέο Έτος αρκετές φορές ή, αντίθετα, να το χάσουν. Ένας γνωστός περίπτωση είναι όταν ένας πτήση από το Τόκιο στον Λος Άντζελες, που αναχώρησε την 1η Ιανουαρίου, προσγειώθηκε την 31η Δεκεμβρίου λόγω της διασύνδεσης της γραμμής αλλαγής ημερομηνίας. Οι επιβάτες βρέθηκαν σε κατάσταση «επιστροφής στο παρελθόν», που προκάλεσε όχι μόνο χαρά, αλλά και νομικές συγκρούσεις (π.χ. για έγγραφα με ημερομηνία).

Από επιστημονική άποψη, αυτό καθιστά το αεροδρόμιο και το αεροπλάνο χώρο κατασκευής χρόνου. Ο πιλότος, ανακοινώνοντας την άφιξη του Νέου Έτους, παίζει τον ρόλο ενός σάμπα, που ριτουαλικά καθορίζει τη στιγμή της μετάβασης για το μικρό κοινό στο πλοίο. Αυτός ο χρόνος γίνεται πιο «πραγματικός» από τον χρόνο στη γη, δείχνοντας τη σχετικότητα της χρονολογικής πραγματικότητας της γιορτής.

2. Δώρα ως απειλή ασφάλειας: η σημειολογία των σουβενίρ στο ακτινογραφικό μηχάνημα

Τα γιορτινά δώρα είναι η κύρια πηγή αστείων στα σημεία ελέγχου. Τα αντικείμενα που είναι ανέξοδα στο γιορτινό πλαίσιο αποκτούν απειλητικά σχήματα στο ακτινογραφικό μηχάνημα:

Γαστρονομικά αντικείμενα. Οι τεράστιες καπνιστές γάλακες, οι κεφάλια σοκολάτας, οι παραδοσιακοί πίτες σύνθετης μορφής συχνά ερμηνεύονται από τους επιτηρητές ως μη αναγνωρισμένα οργανικά σώματα που απαιτούν έλεγχο. Ένας γνωστός περίπτωση στο αεροδρόμιο Σερμέτεγιεво είναι όταν σε έναν επιβάτη από την Ευρώπη ανακαλύφθηκε παραδοσιακός γαλλικός κέικ «Bûche de Noël» που, λόγω της μεταλλικής διακοσμητικής κλαδιάς και της σφιχτής δομής, θεωρήθηκε ως εξπλόζιβο.

Σφαίρες χιονιού (γlobe με χιόνι). Ο κλασικός γιορτινός σουβένιρ περιέχει υγρά που προκαλούν αυτόματα υπόνοιες. Συχνά αφαιρούνται ή απαιτούνται να μεταφέρονται στην κασέτα, μετατρέποντας τον συναισθηματικό δώρο σε αντικείμενο προσοχής.

Βεγγαλικές φλόγες και φώτα. Ως πυrotechnics, είναι αυστηρά απαγορευμένα για μεταφορά, αλλά οι επιβάτες προσπαθούν συχνά να τα μεταφέρουν ως «ανέξοδο γιορτινό στοιχείο». Αυτό είναι παράδειγμα κognitivistικής δυσωνίας μεταξύ του καθημερινού και του νομικού πειράματος του αντικειμένου.

3. Κοστούμιοι παραστάσεις: μεταμφιέσεις και οι συνέπειές τους

Η επιθυμία να μπει αμέσως στη γιορτή προκαλεί προσπάθειες να εφαρμόσουν το dress code στο πλοίο. Αυτό προκαλεί συγκεκριμένες περιπτώσεις:

Επιβάτες με στολές του Δέσποτα Χριστού, των ελαφιών ή των ελφών. Οι δυσκολίες προκύπτουν κατά τη διάρκεια του ελέγχου: ο όγκος του στολής είναι δύσκολο να αφαιρεθεί, η γενειάδα και το μαλλί απαιτούν επιπλέον έλεγχο, και το ξύλο μπορεί να θεωρηθεί ως πιθανό όπλο. Ένας περίπτωση στο αεροδρόμιο Χίτρωου είναι όταν ένας άνδρας με πλήρη στολή του Σάντα Κλάους αρνήθηκε να αφαιρέσει τη γενειάδα για σύγκριση με το φωτογραφικό του διαβατήριο, επιμένοντας στη «κανόνικη του φύση».

Ζωντανά δώρα κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Έχουν καταγραφεί περιπτώσεις όπου οι επιβάτες προσπάθησαν να μεταφέρουν σκυλιά ή γάτες στην κασέτα, κρυμμένα ως γιορτινά δώρα σε κουτιά με προκάλυψη για αέρα. Αν και η πρόθεση συχνά συνδέεται με την επιθυμία να κάνουν έκπληξη, αυτό είναι ένα σοβαρό παράβολο των κανόνων μεταφοράς ζώων και της αεροπορικής ασφάλειας.

4. Εмоционаλικο-ψυχολογικές αποτυχίες: шампάνι, άγχος και χαμένα δώρα

Η πρόωρη γιορτή. Η κατανάλωση αλκοόλ (συνήθως του δικού τους) πριν ή κατά τη διάρκεια της πτήσης για να «προετοιμαστούν» για τη γιορτή είναι συχνή αιτία συγκρούσεων στο πλοίο και καθυστερήσεων της αναχώρησης λόγω της αφαίρεσης ταπηλών επιβατών. Το αεροδρόμιο Φρανκφούρτη καταγράφει κάθε χρόνο δεκάδες τέτοιες περιπτώσεις κατά τη διάρκεια της προνοητικής περιόδου.

Ο σύνδρομος του «χριστουγεννιάτικου χάους» και η αδιαφορία. Στην ένταση και το άγχος, οι επιβάτες αφήνουν τα πιο απρόσμενες αντικείμενα στα terminal. Οι ρεκόρ ανήκουν στα ξεχασμένα κοσμήματα που αναφέρθηκαν ως δώρα και حتى στα παιδιά (κατά την τύχη τους, για λίγο καιρό). Στο αεροδρόμιο Φιουμικίνο μετά τις γιορτές του Νέου Έτους, μια φορά δημιουργήθηκε αποθήκη από αρκετές εκατοντάδες ξεχασμένα πακέτα δώρων.

5. Λογοτεχνική διαχείριση του θαύματος: παράδοση του Δέσποτα Χριστού

Ένας ξεχωριστός τομέας των αστείων περιπτώσεων σχετίζεται με τη λογοτεχνική διαχείριση των επαγγελματικών στοιχείων της γιορτής. Γνωστοί περιπτώσεις περιλαμβάνουν:

Οι αεροπορικές εταιρείες οργάνωσαν ειδικές чαρτερ πτήσεις για τους Δέσποτες Χριστού σε απομακρυσμένες περιοχές (π.χ. στην Αλάσκα ή στη Λαπωνία).

Στο καπάκι των καλλιτεχνών που ταξιδεύουν σε corporate events, βρέθηκαν τεράστιες ποσότητες confetti, σπαστίνες και μεταφερόμενο εξοπλισμό για χιονοπτώσεις, που προκαλούσαν προσεκτικό έλεγχο από τις υπηρεσίες ασφαλείας.

Συμπέρασμα: Το αεροδρόμιο ως δραματουργία της γιορτής του Νέου Έτους

Οι αστείες περιπτώσεις στο αεροδρόμιο κατά τη διάρκεια του Νέου Έτους φωτίζουν ένα βασικό ανθρωπολογικό κόνflikt: το συγκρούση του μύθου με τη βιομηχανία, της καιρικής επιθυμίας για γιορτή με την υπερρασιωτική λογιστική του συστήματος μεταφοράς. Το αεροδρόμιο, ως non-place (μη-χώρος) κατά τον Μαρκ Οζέ, προσπαθεί να καταπνίξει και να καναλιποιήσει την αυθαίρετη ενέργεια της γιορτής μέσω των κανονισμών του. Οι αστείες είναι σημεία σφάλματος αυτής της συστήματος όπου το προσωπικό, το συναισθηματικό και το πολιτισμικό βγαίνει έξω.

Αυτές οι περιπτώσεις εκτελούν και μια θετική κοινωνική λειτουργία. Γίνονται σύγχρονος λαϊκός μύθος, ιστορίες που διηγούνται για χρόνια, μαλακώνουν τον άγχος από το ταξίδι. Μέχρι τώρα, θυμίζουν ότι ακόμα και στα πιο στενά και ελεγχόμενα χώρους του παγκόσμιου κόσμου, η ανθρώπινη φύση με την επιθυμία της για θαύμα, την ανταλλαγή δώρων και την κοινή χαρά βρίσκει παράξενα δρόμους για να εκφραστεί. Έτσι, το αεροδρόμιο την ημέρα πριν από τη γιορτή δεν είναι μόνο ένας κόμβος για τους επιβάτες, αλλά και μια σκηνή όπου σε μικρογραφία αναπαράγεται η αιώνια δραματουργία της συνάντησης τάξης και χάους, ρουτίνας και γιορτής.

Permanent link to this publication: