Λονδονικό θέατρο ως φαινόμενο πολιτισμού: από τα λαϊκά σκηνικά μέχρι τη παγκόσμια εργαστήριο σκηνής

Το λονδονικό θέατρο δεν είναι απλώς βιομηχανία ψυχαγωγίας, αλλά ένα μοναδικό πολιτισμικό οργανισμό που έχει διαμορφώσει την αγγλική ταυτότητα για πέντε αιώνες. Η ιστορία του αντικατοπτρίζει τις κύριες κοινωνικές, πολιτικές και τεχνολογικές αλλαγές, ενώ η σύγχρονη του κατάσταση αποτελεί δυναμικό συνδυασμό εμπορικού μейнστρεϊμ, κρατικής υποστήριξης και αβανγαρδικού εμπειρισμού.

1. Η γέννηση του δημόσιου θεάτρου: Σκεπσή, γήινος κύκλος και κοινωνική κατσαρόλα

Στο 16ο αιώνα, με την ακύρωση των μεσαιωνικών μυστηρίων και την αύξηση του αστικού πληθυσμού, στο Λονδίνο αναπτύχθηκε ένας νέος θεσμός - ο δημόσιος εμπορικός θεατρικός οργανισμός.

Αρχιτεκτονική επανάσταση: Οι θέατροι «Γήινος Κύκλος», «Ρόδος», «Λебедь» κατασκευάστηκαν έξω από την πόλη, στις «λιμπέρτι» (ζώνες που δεν ελέγχονται από τις λονδονικές αρχές). Η ανοιχτή τους κατασκευή με εσωτερικό κήπο περιβάλλεται από αίθουσες, ήταν παρόμοια με ένα καφενείο. Εδώ συναντιόνταν όλα τα κοινωνικά στρώματα: οι αριστοκράτες στις ложές, οι έμποροι στις καρέκλες στις αίθουσες, οι απλοί άνθρωποι («groundlings») στα σκαμνία στον κήπο. Το θέατρο έγινε ένα από τα πρώτα δημοκρατικά δημόσια χώρους στην Αγγλία.

Κοινωνική και πολιτική λειτουργία: Η ελισαβέτεια και η γιουκομπίνεια δραματουργία (Σκεπσή, Μάρο, Τζόνσον) ήταν ένα ισχυρό εργαλείο ανάλυσης των τάσεων της εποχής. Οι ιστορικές κωμωδίες διαμορφώνουν το εθνικό συνείδηση, οι κωμικές τραγωδίες αποκαλύπτουν την ουσία της εξουσίας. Το θέατρο ήταν εργαστήριο νέας светικής ηθικής στην εποχή των θρησκευτικών πολέμων και των πολιτικών σκακιών.

Ενδιαφέρουσα πληροφορία: Οι θέατροι έκλεισαν το 1642 από τον πυρπολητή του κοινοβουλίου ως «θερεύματα ακαθαρσίας». Η αναγέννησή τους μετά την ανασυγκρότηση (1660) έφερε μια κύρια καινοτομία - την εμφάνιση γυναικών στη σκηνή (πριν από αυτόν, οι γυναικείες ρόλοι τους έπαιζαν οι νέοι), που άλλαξε ριζικά τη δυναμική των παραστάσεων και την αίσθηση του κοινού.

2. Η βικτωριανή εποχή: η industrialization, το «well-made play» και το θέατρο καφέ

Ο 19ος αιώνας μεταμόρφωσε το θέατρο σε μαζική βιομηχανία ψυχαγωγίας.

Τεχνολογική επανάσταση: Η εισαγωγή του αερίου και στη συνέχεια η ηλεκτρική φωτιστική, περίπλοκοι μηχανισμοί της σκηνής για την αλλαγή των σκηνικών και των ειδικών εφέ, γέννησαν τον γένοα (extravaganza) και τη μιούζικαλ. Οι θεατές προσελκύονταν όχι μόνο από το σενάριο, αλλά και από την αισθητική.

Κοινωνική διάσπαση: Το θέατρο «Druри-Λейн» και το «Κοβέντ-Γκαρντ» έγιναν αξιόλογες πλατφόρμες για την ανώτερη και μεσαία τάξη, όπου αναπτύχθηκε ο γένος «well-made play» (πρότυπο της καλά διαμορφωμένης πьέσας) με μυστήριο και ηθική δίλημμα. Στο meantime, στις εργατικές γειτονιές florezκαν τα μюзικ-χόλlys - πλατφόρμες με τραγούδια, σκέτς και буφόνες, προκατοχές του σύγχρονου stand-up και της οπτικοακουστικής σκηνής.

Παράδειγμα: Το «Πίτερ Πάν» του J.M. Βάρι, που παρουσιάστηκε το 1904 με τη χρήση σύνθετων μηχανισμών πτήσης, έγινε παράδειγμα της βικτωριανής θεατρικής μαγείας, απευθυνόμενη σε νέα αγορά - παιδιά από πλούσιες οικογένειες.

3. Το 20ο αιώνας: κρίση και αναγέννηση. Η ρόλος του κράτους και το θέατρο του σκηνοθέτη

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το λονδονικό θέατρο experienced μια διαχειριζόμενη αναγέννηση.

Κριτική του ισθσβιστίτηματος: Το 1956, η παίδα του John Osborne «Αναβλέψε με οργή» στο θέατρο «Ροϊάλ Κورت» προκάλεσε την επίπτωση μιας εξερρημένης βόμβας. Ο ήρωας-«αναγεννημένος νέος άνδρας» εξέφρασε την απογοήτευση της γενιάς της μετά τον πόλεμο. Αυτό έθεσε την αρχή της κίνησης των «αναγεννημένων νέων ανθρώπων» και της νέας κύματος της βρετανικής δραματουργίας (Harold Pinter, Tom Stoppard).

Η δημιουργία του «Εθνικού Θεάτρου» (1963): Under the leadership of Laurence Olivier και στη συνέχεια του Peter Hall, το Εθνικό Θέατρο έγινε φлагγάδα του σκηνοθετικού, ερμηνευτικού θεάτρου. Σεocusing στη κλασική και σύγχρονη λογοτεχνία, υλοποίησε την ιδέα του δημοσίου θεάτρου υψηλής καλλιτεχνικής ποιότητας, υποστηριζόμενου από το κράτος (μέσω του Συμβουλίου Τεχνών του Ηνωμένου Βασιλείου). Παράλληλα, η Royal Shakespeare Company (RSC) υπό την καθοδήγηση του Peter Brook επαναδιατύπωνε τον Σκεπσή για την σύγχρονη εποχή.

Επιστημονικό γεγονός: Ο κοινωνιολόγος Pierre Bourdieu θα μπορούσε να αναλύσει τη λονδονική θεατρική σκηνή της δεύτερης δεκαετίας του 20ου αιώνα ως πεδίο μάχης μεταξύ οικονομικού και πολιτιστικού κεφαλαίου. Ο εμπορικός Βασιλικός Ενδύτης (οικονομικό κεφάλαιο) και ο υποστηριζόμενος από το κράτος Εθνικό Θέατρο ή Royal Court (πολιτισμικό κεφάλαιο, προτιμήσεις) βρίσκονται σε σύνθετο συνδυασμό,互相 affecting τις προσδοκίες του κοινού και τα καλλιτεχνικά πρότυπα.

4. Η σύγχρονη εποχή: ο Βασιλικός Ενδύτης, το Φριντζ και η παγκόσμια μάρκα

Το σύγχρονο λονδονικό θέατρο είναι μια πολυεπίπεδη οικοσύστημα.

Βασιλικός Ενδύτης: Ζώνη υψηλού προϋπολογισμού εμπορικών παραστάσεων, παγκόσμιες πρεμιέρες μιούζικαλ (Les Misérables, The Phantom of the Opera, Hamilton), αστέρια casting και τουριστικός προσκύνημα. Αυτό είναι το θέατρο ως βιομηχανία εμπειριών και οικονομικός κινητήρας.

Υποστηριζόμενος και εμπειρικός τομέας: Το Εθνικό Θέατρο, η RSC, το θέατρο «Donmar Warehouse», το «Old Vic» ισορροπούν μεταξύ κλασικής και καινοτόμων νέων εργασιών. Είναι εργαστήριο ιδεών, σκηνοθετικών μεθόδων και εργασίας με ηθοποιούς. Για παράδειγμα, η καινοτόμος παραγωγή του «Παραδείσου» στο «Young», ή η χρήση της τεχνολογίας NT Live για την μετάδοση σε κινηματογράφους σε όλο τον κόσμο.

Φεστιβάλ Φριντζ (Fringe): Ένα μεγάλο αριθμός μικρών χώρων (όπως το θέατρο «Bush» ή «Trafalgar Studios») και το ετήσιο Εδιμβούργιο Φριντζ (ακόμα και στη Σκωτία, αλλά αναπόσπαστο μέρος της βρετανικής σκηνής) παρέχουν πλατφόρμα για πρεμιέρες, πολιτικό δράμα, διαπολιτισμικά έργα και εθνοτικά θέατρα.

Ενδιαφέρουσα παράδειγμα: Ο φαινόμενος των παραστάσεων του Nicholas Hytner (στο Εθνικό Θέατρο) ή του Rufus Norris (στη RSC), που συχνά χρησιμοποιούν μινιμαλιστικές αλλά τεχνολογικά προηγμένες σκηνικές και μη παραδοσιακές ερμηνείες, κάνουν την κλασική κορυφαία και επίκαιρη για την γενιά των digital natives.

Συμπέρασμα: Η τριπλή ενότητα παραδόσεων, αγοράς και εμπειρισμού

Το λονδονικό θέατρο διατηρεί το μοναδικό τριμερές πυρήνα που έχει διαμορφωθεί ιστορικά: η δημοφιλής προσβάσιμη (το κληρονομικό της λαϊκής σκηνής), η οικονομική δύναμη και η αισθητική (το κληρονομικό του Βασιλικού Ενδύτη και της βικτωριανής βιομηχανίας) και η νοητική, υποστηριζόμενη εργαστήριο (το κληρονομικό της μεταπολεμικής αναγέννησης). Εργάζεται ως αυτοδιαχειριζόμενη σύστημα, όπου η επιτυχία στο Φριντζ μπορεί να οδηγήσει σε παραγωγή στο Εθνικό Θέατρο, και από εκεί στα σκηνικά του Βασιλικού Ενδύτη. Η ικανότητα συνεχούς ανανέωσης, η αδιασπάστου σύνδεση με την δραματουργική παράδοση (από τον Σκεπσή μέχρι τον Κέιν) και η ανοιχτότητα στις παγκόσμιες επιρροές του επιτρέπουν να παραμείνει όχι απλώς ψυχαγωγία, αλλά ζωντανό κοινωνικό φόρουμ και μια από τις πρωτεύουσες του παγκόσμιου θεατρικού διαδικασίας.

Permanent link to this publication: