Τα πιο γνωστά τερρουαρίου κρασιά: όταν η γη μιλάει με τη γλώσσα του ποτηριού

Στο κόσμο του οινοποιείας υπάρχουν λέξεις-κλειδιά που ανοίγουν την πόρτα στο ανώτερο κοινό. Μια από αυτές είναι το τερρουάρ. Το κонέπτο αυτό, το οποίο οι Γάλλοι έχουν εξισώσει με τη θρησκεία, σήμερα έχει γίνει παγκόσμιος τάση. Το τερρουαρίου κρασί δεν είναι απλώς ένα ποτό, είναι μια γεωγραφική χάρτη, εγκλωβισμένη στο γυαλί. Είναι ο γεύση του άμμου, του ασβεστόλιθου, του βασάλτη ή του θαλασσιού αέρα. Στο κόσμο υπάρχουν δεκάδες κρασιά που έχουν γίνει κλασικά παραδείγματα τερρουαρίου έκφρασης. Δεν πουλιούνται σε εκατομμυριαία τυποποιήσεις, περιμένουν χρόνια, γράφονται για αυτά μύθοι. Ας ξεκινήσουμε ένα ταξίδι στις πιο σημαντικές瓶子, όπου σε κάθε γεύμα ακούγεται η φωνή ενός συγκεκριμένου τοποθετημένου γης.

Βουργουνδία: η γάλαττα του τερρουαρίου κουλτούρας

Αν θέλεις να καταλάβεις το τερρουάρ, πρέπει να ξεκινήσεις από τη Βουργουνδία. Αυτό είναι ένας περιφέρεια όπου ο ίδιος ο τύπος - πινο νουάρ - μπορεί να δώσει εκατοντάδες διαφορετικές γεύσεις, απλώς επειδή η βότανα μεγαλώνει δύο μέτρα ψηλότερα ή χαμηλότερα στον όροφο. Εδώ τα κρασιά κατατάσσονται όχι κατά τον παραγωγό, αλλά κατά το τομέα - κρόκος. Τα πιο γνωστά ονόματα μιλούν για τον εαυτό τους: Ρομανέ-Κοντι, Λα Τασ, Σαμπέρτεν.

Ρομανέ-Κοντι: μύθος για όλες τις εποχές

ξεκινήσουμε με τον αμπελώνα Ρομανέ-Κοντι, ο οποίος καλύπτει μόνο 1,8 εκατομμύρια τετραγωνικά μέτρα. Το είναι, ίσως, το πιο ακριβό και πιο τιμημένο τερρουαρίου κρασί στον κόσμο. Η γη εδώ είναι γη και ασβεστόλιθος με υψηλή περιεκτικότητα σε χαλκό, που δίνει στα κρασιά απίστευτη βάθος. Ο άρωμα Ρομανέ-Κοντι δεν μπορεί να συγχέεται: είναι μείγμα ωριμμένης βερίκοκου, δάσους, τρούφλας και λουλουδιών ρόδου, αλλά προσθέτει κάτι το δικό του κάθε χρόνο. Το κρασί έχει δύναμη και αθροιστικότητα, όπως ένα χορευτικό χορευτή. πιστεύεται ότι μπορεί να διατηρηθεί για 50 χρόνια και να βελτιωθεί. Αυτή η瓶子 είναι η ουσία του βουργουνδικού τερρουάρ, όπου ο άνθρωπος είναι απλώς ένας προθυμός δούλος της γης.

Σαμπέρτεν: ο αυτοκράτορας του γεύματος

Δεν είναι λιγότερο γνωστός ο αμπελώνας Σαμπέρτεν, που αγαπούσε ο Ναπολέων Βοναπάρτης. Είπε να πάρει μαζί του το κρασί αυτό ακόμη και στις στρατιωτικές εκστρατείες. Ο σημείο αυτός είναι ανατολικό, η γη είναι ασβεστόλιθος με πρόσμεικση μαργανα, που δίνει πιο δομημένα και μυώδη κρασιά. Το Σαμπέρτεν διαφέρει σε άρωμα από την βραδύνα φράουλα, το αίμα και ακόμη και ελαφρά ζώσιες νότες - αυτό είναι σημάδι μεγάλου κλάσματος. Στη σύγκριση με το Ρομανέ-Κοντι, αισθάνεσαι τη διαφορά μεταξύ ενός ισχυρού βαρελάτου και ενός προελκυστικού τενόρου - και τα δύο είναι θαυμάσια.

Μονρασσέ: ο βασιλιάς των λευκών κρασιών

Στα λευκά τερρουαρίου κρασιά της Βουργουνδίας κυριαρχεί ο Μονρασσέ. Είναι λευκό κρασί από Σαρντόν, που μεγαλώνει σε ασβεστόλιθους εδάφους με στρώσεις γης. Πιστεύεται ότι ακριβώς εδώ το Σαρντόν φτάνει στο απόλυτο τέλειο. Στο μπουκέτ - ξηροί καρποί, μέλι, αйβα, φρέσκο ψωμί και πάντα - ορυκτικό τόνο, που θυμίζει υγρά ασβεστόλιθα. Το Μονρασσέ είναι κρασί που δεν χρειάζεται βροχή για να είναι θαυμάσιο, χρειάζεται ακριβώς αυτό το σημείο. Παραγωγοί όπως ο Οίκος της Ρομανέ-Κοντι (ναι, κάνουν και λευκό) ή ο Λεφλέφ δημιουργούν εκδόσεις που πουλούνται σε αγορές δημοπρασιών για εκατομμύρια.

Βόρεια Ζυμπάνα: το τερρουάρ στο άμμο και τη γη

Στο Βόρειο Ζυμπάνα η έννοια του τερρουάρ είναι διαφορετική από τη Βουργουνδία. Εδώ είναι σημαντικές όχι τόσο οι συγκεκριμένες αμπελώνες, αλλά οι κοινές ζώνες - οι απελσιάσεις. Ο αριστερός όρμος με τις αμμοθινές γης δίνει ισχυρά, τανινικά κρασιά βασισμένα στον Καμπανέζο Σοβινιόν. Ο δεξιός όρμος, με τη γη και τον ασβεστόλιθο, προτιμά το Μερλό, δημιουργώντας πιο μαλακές και μαλακές υφές.

Σατώ Μαρگو: η ελαφρότητα της άμμου

Στα πρώτα κρόκια του Βόρειου Ζυμπάνα ξεχωρίζει το Σατώ Μαρگو. Οι αμπελώνες του βρίσκονται σε ένα παχύ στρώμα άμμου, το οποίο καλά θερμαίνεται από τον ήλιο και αντανακλά τη θερμότητα στις βότανα. Τα κρασιά του Σατώ Μαρگو είναι γνωστά για την απίστευτη ελαφρότητα τους, τα φυσικά αρώματα (φιалки, γαλάζια) σε συνδυασμό με τη μαύρη δαφνίδα και το κέδρο. Το κρασί αυτό είναι λιγότερο σε τανίνες από το γειτονικό Λατουρ, αλλά πιο γυναικείο, πιο λεπτό. Σε καλή χρονιά το Σατώ Μαργο μπορεί να ανταγωνιστεί με τους καλύτερους βουργουνδικούς δείγματα για ευαισθησία.

Σατώ Πιτρους: η γη και το Μερλό

Στο δεξί όρμο, στο Πομρόλ, βρίσκεται ένα φαινόμενο - το Σατώ Πιτρους. Ο αμπελώνας του - μόνο 11,4 εκατομμύρια τετραγωνικά μέτρα, και σχεδόν το 100% είναι φυτεμένο με Μερλό. Η γη εδώ είναι μοναδική - μπλε γη, η οποία έχει την ικανότητα να κρατά την υγρασία στις ξηρές χρονιές και να την προσφέρει στη βότανα την κατάλληλη στιγμή. Είναι αυτή η γη που δίνει στο Μερλό την απίστευτη συγκέντρωση, την μαλακία και τα σοκολάτα τόνα που ξεχωρίζουν το Πιτρους από όλους τους άλλους. Το Πιτρους δεν έχει επίσημη κατηγορία, αλλά η τιμή του έχει ξεπεράσει εδώ και καιρό οποιαδήποτε πρώτη κρόκο του αριστερού όρμου.

Ιταλία: το τερρουάρ των ηφαιστείων και των λιθοειδών

Η Ιταλία είναι μια χώρα όπου το τερρουάρ εκφράζεται μέσω εξαιρετικών τοποθεσιών. Εδώ υπάρχουν κρασιά που γεννιούνται στις πλαγιές ενεργών ηφαιστείων, στις απόκλιες της Λιγκουρίας και στις λιθοειδείς πλαγιές του Πιεμόντη.

Μπαρόλο: ο βασιλιάς των κρασιών και το κρασί των βασιλέων

Το Μπαρόλο από το Πιεμόντι γίνεται από τον τύπο Νεμπιόλο. Αλλά όχι κάθε Νεμπιόλο είναι Μπαρόλο. Μόνο από συγκεκριμένα σημεία, με ασβεστολιθικές και λιθοειδείς γης, όπου η βότανα δοκιμάζεται και παράγει φρούτα με φαινομενική οξύτητα και τανίνες. Οι καλύτεροι αμπελώνες - Καννουμπι, Σορρί, Ροκκε - παράγουν κρασιά που είναι αλμυρά και αστείρα στην αρχή, αλλά μετά από είκοσι χρόνια μετατρέπονται σε νectar με αρώματα ρόδου, καρβοντίτη, τρούφλας και βερίκοκου. Το τερρουάρ εδώ λειτουργεί μέσω μικροσκοπικών διαφορών γης και έκθεσης των πλαγιών.

Ετνα: το κρασί από τον φωτιά

Στη Σικελία, στις πλαγιές του ηφαιστείου Ετνα, μεγαλώνει ο τύπος Νερελλο Μασκαλέζε. Η γη εδώ είναι λάβας άμμος, λάβας και άσφαλτος. Τα κρασιά της Ετνας έχουν έναν αποκλειστικό χαρακτήρα: είναι ορυκτικά, αλμυρά, με αρώματα φράουλας, ξηρών φυτών και υποχρεωτικό στάγματα τόνο. Οι αμπελώνες σε ύψος 700-900 μέτρων έχουν εξαιρετικό ημερήσιο μεταβολισμό θερμοκρασίας, ο οποίος διατηρεί την οξύτητα. Είναι αυτό το συνδυασμό του ηφαιστείου τερρουάρ και της ύψους που κάνει τα κρασιά της Ετνας από τα πιο συζητημένα στον κόσμο.

Σαν-Δζιμινιάνου και Βερνάτσσα

στην Τoscana ο λευκός τύπος Βερνάτσσα παράγει κρασιά με έντονο ορυκτικό τόνο, ειδικά στην περιοχή Σαν-Δζιμινιάνου, όπου οι γης είναι πλούσιες σε υψίον και γη. Αυτά τα κρασιά εκτιμώνται για την ομορφιά τους και την ικανότητά τους να matures όπως τα κόκκινα κρασιά.

Γερμανία και Αυστρία: οι σπάντες τερρουάρ

στις κοιλάδες του Μοζέλ και του Ράιν στη Γερμανία το τερρουάρ καθορίζεται από τις σπάντες γης. Αυτά τα σκοτεινά, αιχμηρά βράχια συλλέγουν εξαιρετικά το ηλιακό θερμότητα και το μεταφέρουν στα ρίζες του Ρισλίνγκα.

Μοζέλιος Ρισλίνγκα: ο κρυστάλλος στο ποτήρι

οι πιο γνωστοί αμπελώνες - Μπερνκαστελ, Βάιλενερ Σοννενουάρ, Ερντενερ Τρεππχεν. Όλοι βρίσκονται στους απόκλιους του Μοζέλ. Η γη είναι κυρίως μπλε σπάντα. Τα κρασιά που προκύπτουν είναι απίστευτα οξέα, με αρώματα πράσινου μήλου, πορτοκαλιού και έντονο ορυκτικό τόνο - "άμμο από πέτρα". Με την παλινάλλαγη αυτά τα κρασιά αποκτούν τον τόνο του βενζίνης, ο οποίος είναι το σήμα του μεγάλου μοζέλιου Ρισλίνγκα. Το τερρουάρ εδώ είναι τόσο ισχυρό που οι εκδόσεις του ίδιου παραγωγού από διαφορετικά σημεία διαφέρουν όσο το ουρανό από τη γη.

Ισπανία: η προτεραιότητα και οι σπάντες

στην Ισπανία τα τερρουαρίου κρασιά συνδέονται με τις παλιές βότανα και τις φτωχές γης. Για παράδειγμα, στο Πριόρατ καλλιεργούνται Γκαραντσού και Καρίνιενα σε σπάντες πλαγιές (λικορέλα). Τα κρασιά εδώ είναι ισχυρά, υψηλού αλκοόλ, με αρώματα μαύρου λίθου, σμολής και暗χρωμές φρούτα. Άλλος παράδειγμα είναι το κρασί Βεγκα Σικιλίας από το Ρίμπερα ντελ Ντιουέρο, το οποίο αν και δεν είναι απελσιάσιο στο στενό της έννοιας, θεωρείται ένα από τα πιο μεγάλα τερρουαρίου κρασιά της χώρας λόγω της μοναδικής μικροφlore και γης του.

Νέα Γη και τερρουάρ: υπάρχει;

Οι σκεπτικοί συχνά υποστηρίζουν ότι στη Νέα Γη δεν υπάρχει τερρουάρ, υπάρχει μόνο τεχνολογία. Αλλά αυτό είναι μύθος. Ας πάρουμε, για παράδειγμα, τη κοιλάδα του Ουίλλαμέτ στο Ορεγκον των ΗΠΑ. Εκεί στον ηφαιστείο γη cultivate τον Πινο Νουάρ, ο οποίος μοιάζει στο στυλ με τον βουργουνδικό, αλλά με τον δικό του χαρακτήρα - περισσότερη βερίκοκου και μπαχαρικά. Ή τον αμπελώνα Αδόμιζου στη Μεντόσα της Αργεντινής, όπου ο Μάλμπεκ μεγαλώνει σε υψόμετρο 1500 μέτρων, δίνοντας κρασιά με έντονη φιαλκοβόλη και ορυκτικότητα. Στην Αυστραλία ο δήμος Κλαιρ Βέλι είναι γνωστός για τον Ρισλίνγκα του, ο οποίος μεγαλώνει σε κόκκινες γη και δίνει απίστευτα πορτοκαλιού
© elibrary.gr

Permanent link to this publication: