Παραδίωξη για την πιο εξωτική ρόδα: μεταξύ επιλογής, χημείας και εικασίας

Στο κόσμο των ρόδων, που αριθμεί δεκάδες χιλιάδες ποικιλίες, το έννοια του "εξωτικού χρώματος" ξεπερνά τη απλή οπτική μοναδικότητα. Είναι ένας σύνθετος συνδυασμός επιστημονικών επιτευγμάτων στη γονιτική, τη βιοχημεία των χρωστικών, των οπτικών εφέκτων και ακόμα και της μάρκετινγκ. Αν η κλασική παλέτα περιλαμβάνει κόκκινα, ροζ, λευκά, κίτρινα και πορτοκαλί τόνα, τότε η εξωτικότητα ξεκινά εκεί όπου φαίνεται ότι η φύση έχει θέσει απαγόρευση: στη μπλε, τη μαύρη, τη πράσινη και την πολυχρωματική μεταλλακτική παλέτα.

1. Η μπλε ρόδα: Ο Θείος Γραάλ των επιλεκτών.

Για πολλά χρόνια η μπλε ρόδα θεωρούνταν γενετικά αδύνατη. Οι ρόδες λείπουν του κλειδιού χρωστικού για το αληθινό μπλε χρώμα - του δέλφινιν. Η παλέτα των ρόδων σχηματίζεται από δύο κύριες ομάδες χρωστικών:

Οι ανθοκυανίνες (παρέχουν κόκκινα, ροζ, πορφυρά χρώματα).

Οι καροτίνες (έχουν την ευθύνη για το κίτρινο, το πορτοκαλί και το περσικό).

Το 2004, η ιαπωνική εταιρεία Suntory και η αυστραλιανή Florigene επιτεύχθηκαν σε μια ανατροπή, αφιερώνοντας 30 χρόνια και 30 εκατομμύρια δολάρια σε έρευνα. Οι επιστήμονες ενσωμάτωσαν στο φυτό τα γονίδια του δέλφινιν, που πήραν από... τα μάτια της πεταλούδας. Ωστόσο, ο πρώτος αποτέλεσμα, η ποικιλία 'Applause' (2009), έδωσε όχι καθαρό μπλε, αλλά ένα σύνθετο λιλά-λαβάντα χρώμα. Αυτό οφείλεται στο ότι το κυτταρικό περιβάλλον της ρόδας (οξύτητα, παρουσία συνοδευτικών χρωστικών) επηρεάζει την έκφραση του χρώματος. Έτσι, η πρώτη στον κόσμο "μπλε" ρόδα - είναι στην πραγματικότητα ένας βιοτεχνολογικός гибрид, που δείχνει ένα μοναδικό λιλά χρώμα, που δεν είναι δυνατόν στη φύση για τη ρόδα με φυσικό τρόπο. Η εξωτικότητά της βρίσκεται στον γενετικό της πίνακα.

2. Η μαύρη ρόδα: παιχνίδι φωτός και σκιάς.

Δεν υπάρχει πραγματικά μαύρη, όπως ο άνθρακας, ρόδα. Ο φαινόμενος της "μαύρης ρόδας" είναι μια οπτική ψευδαίσθηση, που δημιουργείται από το πολύ υψηλό περιεχόμενο των σκοτεινών κόκκινων ή πορφυρών ανθοκυανινών στα λουλούδια. Οι πιο γνωστές παραδείγματα:

'Black Baccara' (2004): Μπλε-μαύρη, σχεδόν μαύρη στο κωνοειδές και σε συγκεκριμένο φως.

'Black Magic': Σκοτεινά μανταρίνι με μαύρες σκιάς.

Η μυθική 'Μαύρη ρόδα Χαλφeti' από την Τουρκία: Δεν είναι μια ξεχωριστή ποικιλία, αλλά μια ιδιαιτερότητα της τοπικής ρόδας Rosa damascena 'Trigintipetala'. Οι σκοτεινά μανταρίνι βούτρες της, όταν ανοίγουν σε συνθήκες συγκεκριμένης γης και διακυμάνσεων θερμοκρασίας στην περιοχή Χαλφeti, αποκτούν έναν βαθύ, σχεδόν μαύρο τόνο. Αυτή η εξωτικότητα είναι δεμένη με το μοναδικό terroir.

3. Η πράσινη ρόδα: χλωροφύλλο αντί για γλύκα.

Η πιο γνωστή πράσινη ρόδα είναι ο παλιός τύπος 'Rosa chinensis 'Viridiflora' (μέσα του 19ου αιώνα). Η εξωτικότητά της βρίσκεται στο πλήρες έλλειψη λουλουδιών. Το που πιστεύουμε ότι είναι το λουλούδι, είναι τα μανίκια, που, όπως τα φύλλα, είναι γεμάτα χλωροφύλλο. Αυτή είναι μια σπάνια φυσική μεταμόρφωση (φιλόδεια), όταν τα μέρη του λουλουδιού μετατρέπονται σε δομές παρόμοιες με τα φύλλα. Είναι σχεδόν αρωματική και φαίνεται περισσότερο σαν βοτανικός τρελός παρά σαν κλασική ρόδα. Οι σύγχρονοι επιλεκτές, όπως ο David Austin, δημιουργούν τύπους με πράσινους τόνους ('Elfe', 'Limonella'), αλλά πάντα είναι μείγμα ανοιχτών κίτρινων τόνων με πράσινη γλώσσα.

4. Μεταλλακτικές και ραβδοειδείς ρόδες: τέχνη της καπυλαρικής διαφοράς.

Εδώ η εξωτικότητα δημιουργείται όχι από την επιλογή, αλλά από την τεχνολογία.

Η ραβδοειδής ρόδα, πνευματική ιδιοκτησία του Ολλανδού Πίτερ Βαν ντε Βερκεν: Ο στύλος της λευκής ρόδας κόβεται και κάθε μέρος τοποθετείται σε ένα κουτί με νερό, που έχει χρωματιστεί με ασφαλή τροφικό χρώμα. Οι καπυλαρίδες μεταφέρουν τα χρώματα σε διαφορετικές αποχρώσεις στα λουλούδια, δημιουργώντας το φαινόμενο της τεχνητής ραβδοειδούς. Αυτή η εξωτικότητα είναι ένας εμπορικός έργο τέχνης, που δείχνει τη φυσιολογία του φυτού.

Οι ποικιλίες με μεταλλακτικό χρώμα (μπικολόρες, μονοχρωματικές): Η επιλεκτική εργασία οδήγησε στην εμφάνιση ρόδων, όπου το χρώμα περνά από έναν τόνο σε άλλον. Για παράδειγμα, 'Double Delight' (κρέμα με έντονο κόκκινο άκρο) ή 'Osiria' (μαλακό κόκκινο με ασημένια πλάτη). Η εξωτικότητά τους βρίσκεται στη σύνθετη κατανομή των χρωστικών.

Ενδιαφέρον γεγονός: Υπάρχει ρόδα με χρώμα "τσινουάζ" - εξαιρετικά σπάνια, εξασθενισμένη σκοτεινά καφέ-σιανών, "τσουβάλι" τόνο. Η ποικιλία 'Smoky' (1965) θεωρείται ένας από τους κορυφαίους της. Αυτός ο τόνος, που ονομάστηκε προς τιμήν του Κινέζικου πορσελάνου, εκτιμάται από τους συλλέκτες για την αθόρυβη, την ελαφρώς σύνθετη πολυπλοκότητα.

5. Κοκκινόχρωμες και γκρι ('γκεισά') ρόδες: συγκρατημένη εξωτικότητα.

Αυτά τα χρώματα είναι αποτέλεσμα της σύνθετης σύνθεσης χρωστικών σε συνδυασμό με τις τάσεις της μόδας. Οι κοκκινόχρωμοι τόνοι (τύπος 'Coffee Break', 'Hot Chocolate') προκύπτουν από τη σύγκληση σκοτεινών κόκκινων ανθοκυανινών και κίτρινων καροτινών. Οι σύνθετοι γκρι-σιανών, λαβάντα-πυκνά χρώματα (τύπος 'Novalis', 'Eifelzauber') είναι η έκφραση των εξασθενισμένων, "πλυμένων" ανθοκυανινών, συχνά ενισχυμένα με ασημένιο αντίστροφο των λουλουδιών. Η εξωτικότητά τους βρίσκεται στην απομάκρυνση από την έντονη αισθητική στην καλή, "βιτσαρισμένη" παλέτα.

Συμπέρασμα.

Ο πιο εξωτικός τόνος της ρόδας είναι ένα υποκειμενικό έννοια, αλλά από επιστημονική άποψη η κορυφή ανήκει στη βιοτεχνολογική μπλε ρόδα 'Applause'. Η εξωτικότητά της είναι βασική: έχει ξεπεράσει τον γενετικό φράγκο, που είναι αδύνατος για την κλασική επιλογή. Ωστόσο, σε ευρύτερο πλαίσιο η εξωτικότητα είναι οποιαδήποτε απόκλιση από τη φυσική τάξη, που επιτευχθεί με διαφορετικούς τρόπους:

Γενετική μηχανική (μπλε χρώμα).

Εξαιρετική συγκέντρωση χρωστικών (μαύρο χρώμα).

Βοτανική μεταμόρφωση (πράσινη ρόδα).

Φυσικο-χημική παρέμβαση (ραβδοειδής ρόδα).

Σύνθετη υβρίδωση (κοκκινόχρωμες, γκρι, μεταλλακτικές τόνοι).

Όπως επίσης, η πορεία για τον εξωτικό λουλούδο προωθεί όχι μόνο τη βοτανική μόδα, αλλά και την επιστήμη, υποχρεώνοντας να μελετηθεί καλύτερα η βιοχημεία των χρωστικών, η γενετική και η αλληλεπίδραση του φυτού με το περιβάλλον. Η πιο εξωτική ρόδα είναι πάντα το παιδί της διάλογου μεταξύ της φύσης και του ανθρώπινου πνεύματος.

Permanent link to this publication: