Το μέρος διαμονής από νομικής άποψης σύμφωνα με τον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας

1. Εισαγωγή: Η σημασία της νομικής κατηγορίας "τόπος διαμονής"

Στο δίκαιο των πολιτών η κατηγορία του τόπου διαμονής διαδραματίζει κρίσιμη ρόλο ως συστήματος-μορφωτή. Είναι όχι απλώς γεωγραφικός δείκτης, αλλά νομικό γεγονός με το οποίο το νομοθετικό σύστημα συνδέει την έναρξη, την αλλαγή ή την λήξη ενός ευρέος κύκλου δικαιωμάτων και υποχρεώσεων. Η καθορισμός αυτού του όρου στην ρωσική νομική πρακτική πραγματοποιείται σύμφωνα με τα διατάγματα του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας της Ρωσικής Федераσης (ΚΠΔ Ρωσικής Федераσης) και είναι στενά συνδεδεμένος, αλλά όχι ταυτόσημος, με τον όρο του τόπου κατοικίας.

2. Νομική καθορισμός και σχέση με τον "τόπο κατοικίας"

Η κύρια διάταξη περιέχεται στο άρθρο 20 του ΚΠΔ Ρωσικής Федераσης:

Ως τόπος κατοικίας θεωρείται το μέρος όπου ο πολίτης διαμένει μόνιμα ή κυρίως. Για ανήλικους και ανήλικους, αυτός είναι ο τόπος κατοικίας των νόμιμων εκπροσώπων τους. Αυτός είναι ο βασικός, σταθερός κέντρος των ζωτικών ενδιαφερόντων της προσωπικότητας.

Ο τόπος διαμονής στο ΚΠΔ Ρωσικής Федераσης δεν καθορίζεται ευθέως. Το όρισμά του αποκαλύπτεται μέσω σύγκρισης και στον контекст του σχετικού νομοθετικού πλαισίου (π.χ. του Νόμου της Ρωσικής Федераσης από 25.06.1993 N 5242-1 «Σχετικά με το δικαίωμα των πολιτών της Ρωσικής Федераσης στη ελευθερία κινήσεων...» και των правил καταγραφής). Στην πρακτική εφαρμογή και στη δογματική, ως τόπο διαμονής θεωρείται το μέρος όπου ο πολίτης διαμένει προσωρινά – δηλαδή για μια σύντομη περίοδο χωρίς την πρόθεση να αλλάξει τον τόπο κατοικίας του.

Άρα, η κύρια διαφορά βρίσκεται στον χαρακτήρα της διαμονής (μόνιμος/κυρίως σε σχέση με προσωρινή) και στο στοιχείο βούλησης (η πρόθεση να διαμένει μόνιμα σε σχέση με την έλλειψη τέτοιας πρόθεσης).

3. Νομικές συνέπειες και σημασία

Ο καθορισμός του ακριβούς τόπου διαμονής (κατά opposed to τον τόπο κατοικίας) είναι κρίσιμος στις εξής νομικές σχέσεις:

Το μέρος εκτέλεσης των υποχρεώσεων (άρθρο 316 του ΚΠΔ Ρωσικής Федераσης). Αν το μέρος εκτέλεσης δεν καθορίζεται από το νόμο ή τη σύμβαση, η υποχρέωση πρέπει να εκτελεστεί στο μέρος κατοικίας του οφειλέτη (για φυσικό πρόσωπο) ή στο μέρος παρουσίας του πιστωτή. Στο πλαίσιο της προσωρινής διαμονής αυτό μπορεί να επηρεάσει την περιφερειακή δικαιοδοσία των διαφορών που προκύπτουν από συμβάσεις που υπογράφηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της διαμονής.

Η έναρξη της κληρονομιάς (άρθρο 1115 του ΚΠΔ Ρωσικής Федераσης). Η κληρονομιά ανοίγει στο τελευταίο μέρος κατοικίας του κληρονομούμενου. Ωστόσο, αν αυτός ο τόπος είναι άγνωστος στην επικράτεια της Ρωσικής Федераσης ή βρίσκεται εκτός των συνόρων, κρίσιμη σημασία έχει το μέρος παρουσίας του κληρονομικού αγαθού. Στην περίπτωση του κληρονομικού αγαθού που βρίσκεται στο μέρος προσωρινής διαμονής του κληρονομούμενου (π.χ. αυτοκίνητο που νοικιάστηκε για διακοπές), αυτό μπορεί να δημιουργήσει περίπλοκη συνθήκη για τη καθορισμό του Notarius που θα διεξάγει την κληρονομική υπόθεση.

Η παρουσία του αγνοουμένου προσώπου. Στην περίπτωση της εκκίνησης της διαδικασίας αναγνώρισης του πολίτη ως αγνοουμένου ή της ανακοίνωσης της σύστασης του, σημαντικός παράγοντας είναι η καθορισμός του τελευταίου γνωστού τόπου κατοικίας του. Ο φάκελος της παραμονής σε άλλη τοποθεσία μπορεί να ληφθεί υπόψη από το δικαστήριο.

Διοικητικό-νομικός τομέας (καταγραφή). Ο πολίτης που έρχεται για προσωρινή διαμονή σε κατοικία για διάστημα άνω των 90 ημερών είναι υποχρεωμένος να καταγραφεί στο μέρος διαμονής. Αυτό είναι ένα αναγγελματικό έγγραφο που δεν προκαλεί δικαιώματα στην κατοικία, αλλά έχει σημασία για τους σκοπούς της στατιστικής καταγραφής και της λήψης δημόσιων υπηρεσιών σε αυτόν τον τομέα.

4. Παραδείγματα από την δικαστική και την νοταριακή πρακτική

Παράδειγμα 1 (σύνδεση με την δικαιοδοσία): Πολίτης που έχει μόνιμη καταγραφή στη Μόσχα (τόπος κατοικίας), παραμονή για μεγάλο χρονικό διάστημα στο Σανкт Πετέρμπουργκ (τόπος διαμονής), όπου υπέγραψε συμβόλαιο δανεισμού. Αν δεν καθορίζεται το μέρος εκτέλεσης στη σύμβαση, η αγωγή για την επιστροφή του δανείου πρέπει να υποβληθεί στο δικαστήριο του τόπου κατοικίας του αποδέκτη (Μόσχα), και όχι στο μέρος της προσωρινής του παραμονής (Σανкт Πετέρμπουργκ).

Παράδειγμα 2 (νομικός διαφωνία κληρονομιάς): Πολίτης που κατοικεί μόνιμα στο Ekaterinburg, παραμονή για μεγάλο χρονικό διάστημα στη Σότσι, όπου και πέθανε. Η κληρονομική υπόθεση ανοίγει στο Ekaterinburg (τελευταίος τόπος κατοικίας), παρά το γεγονός ότι πέθανε στο μέρος προσωρινής του παραμονής. Ωστόσο, το κληρονομικό αγαθό, αν βρίσκεται στη Σότσι, θα κληρονομείται σύμφωνα με τους νόμους του τόπου παρουσίας του.

Παράδειγμα 3 (οικογενειακά δικαιώματα): Στην καθορισμό του τόπου κατοικίας του παιδιού κατά τη διάρκεια της διαδικασίας διαζυγίου, το δικαστήριο καθορίζει τον γονέα με τον οποίο το παιδί διαμένει κυρίως (δηλαδή τον τόπο που είναι το μέρος κατοικίας του), και όχι απλώς όπου βρίσκεται προσωρινά (π.χ. με τη γιαγιά κατά τις εορτές).

5. Σύνθετες περιπτώσεις και δογματικές προσέγγισης

Η μεγαλύτερη δυσκολία παρουσιάζονται στις περιπτώσεις όπου η προσωρινή παραμονή μετατρέπεται σε μόνιμη χωρίς επίσημη αλλαγή καταγραφής. Τα δικαστήρια, καθορίζοντας τον τόπο κατοικίας, εξετάζουν σύνολο συναρμολογημένων γεγονότων: τη διάρκεια της παραμονής, την παρουσία της οικογένειας, τη διαχείριση του σπιτιού, την καταβολή των δημοτικών φόρων, την προτίμηση σε ένα νοσοκομείο και άλλα. Σε αυτόν τον τρόπο, νομικά σημαντικό μπορεί να θεωρηθεί το πραγματικό μέρος κατοικίας, ακόμη και αν η καταγραφή δεν υπάρχει ή δεν συμφωνεί με αυτό.

6. Συμπέρασμα

Ο τόπος διαμονής, ως παράγωγο από το κεντρικό όνομα "τόπος κατοικίας", είναι μια δυναμική και συγκεκριμένη κατηγορία του ρωσικού δικονομικού δικαίου. Ο σωστός του καθορισμός απαιτεί ανάλυση όχι μόνο των-formαλογικών χαρακτηριστικών (χρονικό διάστημα, καταγραφή), αλλά και των ουσιαστικών χαρακτηριστικών - των προθέσεων της προσωπικότητας και των αντικειμενικών συνθηκών της διαμονής της. Στην πρακτική εφαρμογή αυτή η κατηγορία εξυπηρετεί ως σημαντικό εργαλείο για την τοποθέτηση των δικαιωμάτων, την καθορισμό της δικαιοδοσίας των διαφορών και την προστασία των δικαιωμάτων τόσο του διαμένοντος προσώπου όσο και των μερών του. Παρά την αφήγηση της απλότητας, απαιτεί λεπτή νομική ανάλυση σε κάθε συγκεκριμένο περιπτώσεων, που επιβεβαιώνει την πρακτική της σημασία στην πολιτική εμπορίας.
© elibrary.gr

Permanent link to this publication: