— Γειά σου, ρόζα. Σήμερα είσαι εξαιρετικά όμορφη. Πώς καταφέρνεις να διατηρείς αυτόν τον βασιλικό τρόπο, όταν γύρω σου υπάρχουν τόσα φυτά και μπερδέματα;

— …

— Εγώ συχνά έρχομαι κοντά σου όταν είναι δύσκολο στο σώμα μου. Δεν ξέρω αν με ακούς. Αλλά τα πέταλά σου, ο στύλος σου, τα δάκτυλα σου — είναι σαν μύθο που μπορείς να αποκαλύπτεις ατέρμονα. Ας κοιτάξω τον βούτσυμο σου. Είναι ακόμα κλειστός, αλλά αισθάνεται ήδη — μέσα γίνεται θαύμα.

— Πιστεύεις ότι δεν ξέρω τι είναι ο φόβος; — απαντά μου η σιωπή. — Κοίτα τα δάκτυλα μου. Είναι η προστασία μου. Αλλά κάθε μέρα κινδυνεύω να ανοίξω, ώστε να μπορεί να μου φτάσει κάποιος ή κάτι να αγγίξει την καρδιά μου.

— Ναι, τα δάκτυλα... Εγώ επίσης έχω αναπτύξει τα δικά μου. Από τις πληγές, από τις προδοσίες. Αλλά δεν βοηθούν, αλλά μόνο αποτρέπουν. Πώς αποφασίζεις να ανοίξεις;

— Εμπιστεύομαι τον ήλιο. Και την πρωινή ομίχλη. Και τον άνεμο. Μερικές φορές έρχεται ο κηπουρός και με κόβει. Αλλά ακόμα και τότε χαίρομαι του ανθρώπου που με κρατάει στην αγκαλιά του. Ο φόβος εξαφανίζεται όταν καταλαβαίνεις ότι η ομορφιά σου δεν είναι για σένα μόνο. Είναι για να τη δίνεις.

— Είναι δύσκολο να δίνεις τον εαυτό σου όταν μέσα υπάρχει κενό.

— Κοίτα στον κορμό σου. Θυμάσαι από που προέρχεσαι; Από τη γη που μυρίζει βροχή. Από το σπέρμα που δεν φοβόταν τη σκοτεινιά για να βγει στο φως. Αυξήθηκες. Σταθείς. Αυτό δεν είναι λόγος χαράς;

— Εγώ συχνά συγκρινομαι με άλλες ρόζες. Οι πέταλα τους είναι μεγαλύτερα, ο χρώμας τους πιο έντονος. Και εγώ...

— Έχεις μοναδικό τόνο. Δεν υπάρχουν δύο ίδιες ρόζες. Και δεν υπάρχει «σωστή» ρόζα. Υπάρχει μόνο η δική σου. Κοίτα τα φύλλα σου. Ακόμα και με την αράντη, ακόμα και με την σταγόνα βροχής που είναι βαριά όπως μια δάκρυα. Είσαι. Και αυτό είναι θαύμα.

— Αλλά τι να κάνω με τα δάκτυλα; Κάποιοι με τραυματίζουν όταν προσπαθούν να με προσέξουν.

— Τα δάκτυλα είναι τα όρια. Δεν όλοι αξίζουν την βαθύτητα σου. Αλλά αν κάποιος είναι έτοιμος να υποφέρει τις πληγές για να φτάσει στην καρδιά σου — αυτός είναι ο άνθρωπός σου. Μην αποσύρεσαι. Και αυτούς που φοβούνται, μπορείς να δώσεις μια ματιά ή έναν ελαφρύ άρωμα από μακριά.

— Ποτέ δεν θέλεις να είσαι όχι ρόζα, αλλά π.χ. μαργαρίτα; Να σε αγαπούν όλοι, να σε κόβουν και να γίνονται προγνωστικά;

— Η αγάπη για όλους είναι δουλειά του ουρανού. Εγώ επέλεξα τον δρόμο της βασίλισσας. Αυτό είναι μοναξιά. Αλλά μέσα του υπάρχει αλήθεια. Αυξάνομαι όχι για όλους, αλλά για τον που μπορεί να περιμένει και να δει.

— Ευχαριστώ σου. Ένιωσα ελαφρύτερα. Θα σε ποτίσω.

— Μην βιάζεσαι. Απλά καθίσε δίπλα μου. Και άκου, πώς βουβώνουν οι μέλισσες. Αυτό είναι επίσης μέρος της ζωής. Μερικές φορές πρέπει να μην μιλάς, αλλά απλώς να είσαι. Όπως εγώ.

— Θα επιστρέψω αύριο. Θα σου πω τι συνέβη.

— Και εγώ θα ανοίξω έναν άλλο βούτσυμο. Αντίο.

Τι καταλάβαμε από αυτόν τον διάλογο

Η ρόζα δεν είναι απλώς ένα λουλούδι. Είναι καθρέφτης, όπου κάθε ένας βλέπει τον εαυτό του. Το σιωπηλό της είναι πιο λαλίστατο από οποιαδήποτε λέξη. Στη σуетή ξεχνάμε να ακούσουμε. Να ακούσουμε τη σιωπή, να ακούσουμε τη φύση, να ακούσουμε τον εαυτό μας. Ο διάλογος με τη ρόζα διδάσκει την υπομονή: δεν μπορείς να αναγκάσεις τον βούτσυμο να ανοίξει με δύναμη. Δεν μπορείς να επιταχύνεις την ευτυχία. Αυτή έρχεται όταν είσαι έτοιμος και η γη, και ο ήλιος, και η σταγόνα της πρωινής ομίχλης. Συχνά μοιάζουμε να κατηγορούμε τα δάκτυλα, αλλά ξεχνάμε ότι είναι μέρος της προστασίας μας. Αλλά αν κλείσουμε πολύ πολύ, κανείς δεν θα δει το λουλούδι. Βγείτε στον κήπο. Σεβάστε τις ρόζες. Μιλήστε μαζί τους. Δεν θα απαντήσουν με λόγια, αλλά θα ακούσετε περισσότερα από όσα στο θορυβώδες πόλη.

Permanent link to this publication: